En zoals je daar zit op onze grote bank hier
Muziek op je oren en een staart in je haar
Je zingt heel hard mee met die Zeeuwse vrienden
Ik ben blij dat je hier bent, blij dat je hier bent

Je geniet van de muziek en de bekende woorden
Ze zingen zo fijn over iets dat je ook kent
Ik zie in jou het Zeeuwse meisje dat ik ook ben
Mijn hart loopt hard over, hart loopt hard over

 

 

Koude Oorlog

In mijn tienerjaren was de dreiging van “de bom” zeer voelbaar aanwezig. Niet in de laatste plaats omdat Doe Maar er een liedje over schreef. Maar de jaren tachtig waren in z’n geheel doordrenkt met de mogelijkheid dat de wereld zou kunnen eindigen door een escalatie van de Koude Oorlog. Het was voelbaar, tastbaar. Je las er over, het was in het nieuws en veel liedjes gingen over die dreiging. Uiteenlopende liedjes van Russians (Sting) tot Over de muur (Klein Orkest).
Jong als ik was, zag ik ook de toekomst wel met vertrouwen tegemoet. Ik ben een ‘half vol’ mens, het positieve zie ik meestal wel. Toch weet ik nog hoe het idee van een mogelijk einde van de wereld me af en toe beklemde, fascineerde, bang maakte en een beetje buikpijn gaf.

Buikpijn

Terug naar het nu. Mijn zoontje is lekker met z’n blokken aan het spelen, en ons meisje ligt verdiept in een boek getiteld ‘Reis door de tijd’ op de bank. Het wereldnieuws sijpelt via het journaal onze beschermde huiskamer binnen. En ik voel weer de buikpijn die ik van de Koude Oorlog kreeg. Er is nu zoveel aan de hand in de wereld, wat me beangstigd, vooral voor de toekomst van onze kinderen.

Ik krijg er met al mijn denkvermogen geen grip op, en erger nog, ik heb er geen enkele controle over. Ik kan alleen maar als toeschouwer zien hoe een kleuter van 70 met narcistische trekken, op geen enkele wijze gehinderd door enig moreel besef, aan het roer van één van de machtigste landen ter wereld staat. Protesteren? Ja zeker, dat moet. Me uitspreken? Doe ik ook. Ik draag mijn steentje bij waar kan. Maar de zorgen gaan niet weg, de buikpijn evenmin.

Muziek als medicijn

Nu weet ik ook wel dat de wereld niet acuut zal vergaan, en we zijn een taai soort wezens, dus uiteindelijk komt het vast wel weer goed. Maar mijn moederinstinct laat van zich spreken, ik maak me gewoon zorgen. Zoals ik al eerder schreef, vormt muziek een belangrijke rol in mijn leven, dus waarom niet een paar liedjes op een rijtje gezet om lekker over het einde der tijden te griezelen. Of gewoon lekker te feesten (like it’s 1999).

Dit zijn mijn lekkerste liedjes over het einde van de wereld (en je kunt ze allemaal op Spotify luisteren via deze link):

  1. Dansen op de vulkaan – De Dijk
    Beste uit-je-dak-dansplaat van Nederlandse bodem. Plus, het is De Dijk. Duh.
  2. 99 Luftballons – Nena
    Misschien iets te vaak gehoord, maar de hoop die er uit spreekt, blijft pijn. Doe mij een rode ballon!
  3. 11.59 – Blondie
    Het is vijf voor twaalf. Dansen dus!
  4. De Bom – Doe Maar
    Fatalistisch nummer (laat maar vallen, het komt er toch wel van), maar het is Doe Maar. En een klassieker.
  5. Dancing with tears in my eyes – Ultravox
    Eigenlijk te fout voor woorden dit nummer. Maar het laatste couplet doet me toch altijd wat: als het dan toch gaat gebeuren, wil je toch in de armen van je geliefde liggen, niet?

Wat is jouw ultieme “end-of-the-world” song?

Vier jaar geleden luisterde ze al graag muziek. In dit geval de Berenboot.

Muziekfamilie

Wij zijn een muziekfamilie. Niet dat we zelf muziek maken, maar we laten muziek een belangrijke kleuring van ons dagelijks leven zijn. Van thuis uit kreeg ik dat al mee. Mijn Liefste Vrouw houdt ook erg van muziek. En met twee muzieknoten maak je al een melodie, dus je begrijpt dat onze dochter ook dol is op muziek. Waar wij vroeger nog met mixed tapes aan de slag gingen, kan onze dochter zelf de muziek die ze wil luisteren opsnorren op Spotify. DJ inspiratie doet ze op via de tv, onze cd collectie en de enorme hoeveelheid muziek op mijn iPod.

Muziekkeuze

Vroeger had ik zo’n kofferplatenspelertje, waarmee ik mezelf op mijn kamertje urenlang kon vermaken met plaatjes draaien. Onze zevenjarige dochter is niet anders. Alleen is het dan nu met cd’s of met Spotify op haar tweedehands iPad.
“Mag ik muziek luisteren op m’n kamer?” Ja hoor, schat, ga maar.
Stiekem kijk ik dan wel eens om een hoekje. Vaak heeft ze zich dan in speciaal ‘ervoor aangedaan’, zoals ze dat hier in het Zuiden zeggen: hempje aan, diadeem in, petticoat aan. Soms zelfs een likje miekup. Vol overgave en met een serieuze blik oefent ze haar danspasjes voor de spiegel. Op muziek van Katy Perry, Sia, Spice Girls of gewoon K3. De Engelse woorden worden fonetisch meegezongen. Popstar in de dop. Ik kijk naar haar en verbaas me erover dat ze zo groot lijkt. Of gewoon groot is.

Muziek chill

Wanneer het gehups en gespring even genoeg geweest is, gaat de muziek op variatie “chill”. Ook daarin loopt haar muziekkeuze breed uiteen: van Adèle via Doe Maar en ander Nederlandstalig naar K3 (uiteraard). Ze hoort dat ik op de gang ben en roept me binnen.
“Mama, mag ik je een liedje laten horen? Het is van Marco Borsato.” Nu weet ik dat ze een aantal liedjes van Marco erg leuk vindt, waaronder Rood en Ik leef niet meer voor jou. Laat maar horen. Ze neuriet een beetje de melodie terwijl ze druk over het iPad schermpje scrolt.
“Het is deze, mama.”
Oh jee. Daar gaan we. En terwijl ik nog zo in mezelf zeg “droog houden, droog houden, droog houden”, begint het achter m’n ogen al te wateren.

Muziek melancholie

“Moet je nou ook om dit liedje huilen?”. Ik grinnik. Tja, mijn dochter heeft een moeder met losse tranen. Die tranen zijn vooral gevoelig voor muziek, dus er zijn allerhande liedjes die voor een overstroming kunnen zorgen.
Gelukkig ben ik vast niet de enige (moeder) die het bij Dochters van Marco Borsato niet droog houdt. Ik leg haar uit dat het door de tekst komt, en vertel haar dat ik heel gelukkig en blij ben dat ze steeds groter en wijzer en mooier en bijdehanter en ouder wordt. Het is alleen dat ze als klein meisje van twee ook zo schattig was. Haar ouder worden, confronteert me met dat ik ook ouder wordt. En van ouder worden, wordt je soms een beetje nostalgisch. In mijn geval gaat dat ook vaak gepaard met wat waterlanders. Niks ergs, dat reinigt de ziel, zullen we maar zeggen.
We kunnen er samen om lachen. Dan kijkt ze me aan, denkt na en zegt: “Ik begrijp het. Het is helemaal niet erg, hoor, mama, dat je om dit liedje moet huilen.”
En hop. Daar ga ik weer.

 

Wat is ze mooi.
En wat staat de tijd haar goed.
Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is

Dochters – Marco Borsato

florence foster jenkins

de echte Florence Foster Jenkins

Jaren geleden is het al, dat ik voor het eerst hoorde van dit fenomeen. Een vriend van me liet me iets horen. Een dame die de Koningin van de Nacht zong, uit Die Zauberflöte. Ik was verbijsterd, een fysieke reactie maakte zich van me meester. Mijn nekharen stonden rechtop, ik kromp ineen en m’n linkeroog begon te knipperen. Het was te vergelijken met een reactie op nagels op een schoolbord. Mijn eerste kennismaking met Florence Foster Jenkins. Luister maar eens: https://youtu.be/-quQHNriV-Q

En nu is er de film, met Meryl Streep en Hugh Grant. Daar moest ik heen natuurlijk, dus toen het grut uit logeren was, zijn de Liefste Vrouw en ik lekker naar de film gegaan. Konden we meteen het nieuwe onderkomen van filmhuis Lumière bewonderen. Wat een film (en wat een filmhuis)!
Vijf redenen on naar deze film te gaan: Florence Foster Jenkins. Ik tel af.

5. Verkapte thriller
Doordat je weet hoe Florence klinkt, zit je vanaf het begin van de film op het puntje van je stoel in afwachting tot het moment dat ze gaat zingen. En daarna komt de spanning van de geheimhouding: lukt het haar man St.Clair Bayfield om haar te behoeden voor de waarheid van het niet kunnen zingen?

4. De lach (en dus ook de traan)
De film is ook gewoon heel grappig. Florence zelf heeft humor, en de wijze waarop de reactie in beeld gebracht wordt wanneer iemand haar voor het eerst hoort zingen, is heel goed. Ook de zijlijnen in het verhaal zijn goed voor grinnik. De setting van de soirées (met aardappelsalade), de bijrollen. En juist doordat het zo grappig is, komt de tragiek harder binnen.

3. De acteurs
Meryl Streep maakt van Florence Foster Jenkins een lieve, ontroerende zonderlinge vrouw, met een enorme passie voor muziek. Streep zingt zelf (heel knap) en weet haar personage grappig neer te zetten, maar zonder dat het ergens een karikatuur wordt. Je gaat echt van die vrouw houden, en stiekem ook een beetje van haar zangkunst.
En dan Hugh Grant. Ben nooit echt fan van hem geweest, maar wat is hij ongelofelijk goed. Ook hij maakt van St. Clair Bayfield, de echtgenoot van Jenkins, een geloofwaardig en zeer gelaagd personage. Knap hoe hij je meeneemt in zijn oprechte liefde voor haar en alle acties die daar uit voortvloeien.

2. Het verhaal
Eigenlijk draait het verhaal om de pogingen van Bayfield om te voorkomen dat zijn vrouw Florence de waarheid ontdekt (ze kan echt, echt, echt niet zingen). Hij gaat daar heel ver in, uit liefde voor haar. Dat is mooi, levert ontzettende grappige (bijna slapstick) scènes op. Maar het is ook heel tragisch. Want is dat nog echte liefde, wanneer je iemand zo beschermt tegen zichzelf dat je haar uiteindelijk niet tegen zichzelf kan beschermen. (Je moet de film zien, dan begrijp je dit).
Dat maakt deze film zo sterk. Het laat de verschillende kanten van een ogenschijnlijk eenvoudig verhaal zien: vrouw kan niet zingen, maar doet het toch. Maar de film gaat over zoveel meer. Over wat je uit liefde doet voor iemand, en wat dat voor gevolgen heeft. En dat alle pogingen die Bayfield om de boel te verhullen, misschien moreel niet oké zijn, maar dat het echte leven niet zo eenvoudig is. Maar bovenal pleit het verhaal voor het volgende:

1. Pleidooi voor passie
Florence volgde haar passie tot op het allerlaatst. Ze heeft haar droom nagejaagd en uitgevoerd. Dat is toch het mooiste wat je als mens kunt bereiken?

“People may say I can’t sing, but no one can ever say I didn’t sing”

PS de film is geregisseerd door Stephen Frears, en met Philomena, Mrs. Henderson presents en The Queen toonde hij al wat voor prachtige films hij kan maken.

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vonden, laat je het me weten?