mindful eten
Eten in ploegendienst

Samen gezellig aan tafel de warme maaltijd eten, met de verhalen van die dag, liedjes zingen en grapjes maken. Dat was wat ik van thuis had meegekregen. Tegenwoordig heet dat mindful eten, vroeger noemden wij dat gewoon gezellig.  We krijgen dat nu in ons gezinnetje toch meestal wel redelijk voor elkaar. Een tijdje terug werd dat idyllische Libelle-plaatje echter ruw verstoord door de onmogelijke tijden waarop onze dochter zwemles had. Praktische tijd, hoor, van 17.45 u tot 18.30 u. Want gedoucht, afgedroogd en aangekleed terug aan de eettafel, is het op z’n vroegst 19 uur. Gelukkig heeft onze mini-Marleen Veldhuis inmiddels haar B-diploma, maar we hebben toch een aantal weken in ploegendiensten moeten eten. Eén mama mee naar de zwemles, de andere zorgde ervoor dat de kleine man al wat eerder kon eten.

Dit keer was het mijn beurt om ons mannetje van een lekker hapje te voorzien. “Mama, eten?” Ja hoor, vent, eet maar lekker.
Hij begint lekker te smikkelen en ik krijg verhip een mini-cursus mindful eten voorgeschoteld, in 5 stappen.

  1. Aandacht

    Alle aandacht gaat naar zijn bord. Hij kijkt alleen nog maar naar zijn eten, laat zich door niks of niemand afleiden. Geen kletspraat, ik vertel nog iets over z’n zwemmende zusje. Hij reageert niet, kijkt alleen naar z’n bord, bestudeert uitgebreid wat er allemaal op z’n bord ligt.

  2. Alle zintuigen worden ingezet

    Kijken. Goed kijken, kleuren spotten. Alles wat groen of oranje is wordt eruit gevist (want groente en groente is een no-go).
    Ruiken. “Mmm, mama lekker?”
    Voelen. Pastawokkeltjes, die kun je fijn knijpen. Prtsj. Prtsj. Dat voelt geinig.
    Proeven. Nauwgezet grijpt hij een wokkeltje (fusili) en stopt het in z’n mond. Hij kijkt me aan, kauwt. En grijnst.

  3. Kleine hapjes

    Een stukje pasta. Blokje vlees. Vakkundig wordt alles wat maar op een stukje groente lijkt uit het bord gevist en op het mijne gelegd. Heel kalm en rustig. Vervolgens wordt het volgende hapje genomen. Kleine hapjes, maar gestaag wordt het bord leeg gelepeld en gevist.

  4. Uitgebreid kauwen

    Wat in dat kleine mondje verdwijnt, wordt zorgvuldig opgeknabbeld. Kauw, kauw. Ene wang uit, andere in. En als het dan echt goed fijngemalen is: slik, weg. Volgende.

  5. Pauzeren tijdens het eten

    Meneer schuift gedecideerd zijn bord van zich af, en kijkt me met een brede glimlach aan. “Teintje? Ja?” Hoofdje schuin.
    Of ik dus even Op een klein stationnetje wil zingen voor ‘m. Ik schuif z’n bord terug, met de mededeling: “eerst verder eten”. “Neehéhé!”, is het antwoord, “treintjuhh!!”. Vooruit dan maar. Als het liedje uit is, wil ik zijn bord afruimen.
    “Neehee!!”, hij trekt het bord weer naar zich toe, en gaat weer verder met eten. Met smaak. En schuift het bord, wanneer het leeg is, naar mij toe. “Klaar. Omruimen?”

    Nu hou ik ook van eten en gezellig, maar de manier waarop deze kleine man de maaltijd geniet (met nadruk op dat laatste woord), daar kan ik nog een puntje aan zuigen.

Reclameblokken

Als kind keek ik al graag naar de reclameblokken tussen de programma’s door. En nog steeds heb ik daar lol in. Natuurlijk, soms is het bloedzuigend irritant. De serie is spannend of de komedie grappig en dan komt er ineens weer zo’n reclameblok.
Maar het gebeurt ook best vaak, tegenwoordig, dat ik een reclame terug spoel. Jazeker, lang leve de moderne interactieve televisie, die je kunt pauzeren en heen en weer spoelen.
Ik hoor je denken “waarom zou je een reclame willen terug zien?” Gelijk heb je. Ik moet ook echt om mezelf lachen wanneer ik het doe, maar ik doe het om te genieten. Te genieten van iets kleins, een detail dat me is opgevallen in alle eenvoud, schoonheid of wat dan ook.

Details

En dat is begonnen toen ik vroeger reclames keek. Natuurlijk had je de leuke, gezellige, gekke reclames die een af verhaaltje waren, waar je om moest lachen (petje pietamientje, rollo etc) of huilen. Maar daar komt het niet door. Mijn liefde voor het reclame detail is ontstaan door het fenomenale “asjemenou” van Loekie de Leeuw. Ken je ‘m nog? Dat gekke leeuwtje dat tussen de reclames door met z’n maatje muis van alles beleefde. En dan asjemenou zei.
En dat is het detail: die asjemenou was perfect verstaanbaar gemompeld en er zat een wereld aan verhalen in. Dat zijn de dingen waarvoor ik val, en die ik graag een paar keer terugkijk om echt oprecht te genieten.

De blik van Sint

Een voorbeeld van een reclame die ik regelmatig terugkijk is de Sint reclame van Bol.com, waarin good old Bram van der Vlugt nog Sinterklaas is. En Sinterklaas slachtoffer is van de kadootjes die hij geeft. Stofzuiger, ontploffende chemiedoos. Maar het gaat mij om de maisbolletjes in z’n baard. Sint plukt er eentje uit, gooit die terug in de doos. En dan die blik. Die blik, dat is het. Blik op het meisje, blik in de camera, wenkbrauwen omhoog, blik wegkijkend. Goud waard, echt waar. Ik kan het honderd keer kijken. Kijk zelf hier (het filmpje is al scherpgezet) https://youtu.be/00eAaduAOjM?t=5s.

Blokker Ooow

De Blokker heeft Sarah Jessica Parker ingehuurd voor een serie nieuwe commercials. Op zich wel leuk, maar niet bijster. Maar dan. De kerstreclame van dit jaar. Sarah Jessica heeft vrienden uitgenodigd voor een gezellig avondje. Gezellige bebaarde vriend bekijkt een gourmet pannetje en vraagt “What’s this?”. Zij antwoordt en dan zijn “Oow”. Zo ontzettend grappig, hoe die acteur dat doet. Het fragmentje vind je ook op mijn facebookpagina en hier.

Misschien kun je er ook om lachen, en kun je het detail in deze reclames waarderen. En misschien ook helemaal niet. Maar ongetwijfeld heb jij ook een reclame waarvoor je toch even blijft hangen en niet wegzapt. Wat is jouw reclame genieten?