tornado-572504_1280

 

Ik ben goed genoeg
In mijn notitie-app had ik een tijdje terug al dit opgetypt: ik ben goed genoeg. Als reminder voor mezelf dat ik hieraan best een stukkie kon wijden, met name geïnspireerd door het boek dat ik nu lees De kracht van kwetsbaarheid van Brené Brown (aanrader!).
Hoe makkelijk je dat zinnetje opschrijft, hoe moeilijk is het om het ook echt zo te voelen.
Want de dag zit vol momenten waarop ik twijfel. In de werksfeer (waarom moest ik nu zo nodig uitdrukkelijk aangeven dat ik dat hele traject wel wil begeleiden) maar vooral ook in de privésfeer. Er is een continue clash tussen mijn ideaalbeeld (de perfecte werknemer, de perfecte moeder) en de realiteit.

Wervelstorm
In theorie heb ik het al helemaal uitgedacht: ik ga mijn liefste dochter in alle rust steunen in dat moment waar ze zo bang voor is, dat haar andere voortand eruit gaat. De tand in kwestie hangt letterlijk nog aan één fliebertje vast, maar valt er maar niet uit. En dochterlief is als de dood voor bloed, wil de tand er niet uit (want bang voor bakken bloed), maar wil de tand er wel uit, want stel je voor dat het op school gebeurd. En waar we eerst in alle rust samen proberen de tand er uit te trekken en ze me telkens toch weer tegenhoudt, glijden we via een zeer ontvlambare mengeling van kindertegendraadsheid, eigenwijsheid, irrationele angst en moederlijk onvermogen in een wervelstorm. Einde van het liedje: dochter en moeder beiden in alle staten, zoonlief boos dat niemand nog gezellig doet en de tand zit er nog in. En ik ben boos op mezelf dat ik niet in staat was dit tij te keren en het tot een goed einde te brengen. Terwijl ik terugloop van de school waar ik dochterlief nog enigszins bedremmeld bij de juf heb achtergelaten, zie ik de verschillende trauma’s waarmee ik haar eigenhandig heb opgezadeld al voor me. Ik kan alvast wel sparen voor de therapie die ze ongetwijfeld straks nodig heeft..

De stilte erna
De hele morgen ben ik alleen nog maar daar mee bezig, en twijfel ik voortdurend aan mezelf als moeder. Verschillende scenario’s doorloop ik, allemaal beginnend met een van de zinnen: Had ik niet beter…, misschien was zus.., voortaan doe ik…

In de lunchpauze ga ik nog even kijken op school, hoe het met haar en haar tand is.
Verbaasd kijkt ze me aan. “Wat kom jij nou doen?” Van de wervelstorm is niks meer te merken en giechelend gaat ze bij een vriendinnetje aan tafel staan, en heeft het veel te druk met alles en iedereen om nog aandacht voor haar moeder te hebben. En terecht.
De storm is gaan liggen, en geen stormschade te bekennen.

Goed genoeg is goed genoeg
En dat is wat ik mezelf moet blijven leren: ik ben goed genoeg. Het hoeft niet allemaal, sterker nog, het kan niet allemaal perfect. Ik ben goed genoeg. Goed genoeg is ook oké. Moeilijk hoor. En een enorme uitdaging. Maar de zon schijnt, dochterlief is blij en vrolijk (met tand nog steeds) en ik ben best een leuke moeder. Meestal dan.

image

 

Waarom staat deze strijkplank hier? In dit steegje bij mij om de hoek, niet meteen in de buurt van een huis. Dat vraag ik me dan af, als ik zoiets zie. Een strijkplank, nonchalant leunend tegen een boom. Hij rust duidelijk niet uit van een inspannende wandeling.
Heeft de eigenaar alleen nog maar kreukvrije kleren gekocht?
Is de plank vervangen door een jonger, mooier en praktischer model? Of is de strijkplank tijdens de wekelijkse strijkbeurt spontaan ingeklapt en heeft hij zo baasje ernstig verwond, waardoor deze uit pure woede de plank hier heeft gedumpt?
Misschien wil degene die de strijkplank daar zo doelbewust en opzettelijk heeft neergezet, in het vervolg een briefje erop plakken met het waarom. Scheelt mij weer een dag lang me van alles afvragen.