Circus Renz in Maastricht

We zagen ze opbouwen; elke dag werd het meer en meer een circus. De belofte van plezier en verwondering. Van reuring en spektakel, van struikelende clowns en zwierende acrobates.
De belofte van een feestelijke kerst, met de lampjes als lichtpuntjes in donkere dagen.
Bijna klaar, tijd voor de Grande Opening.
En toen… ging alles dicht.
Lockdown.
Bijna elke dag rijden we er langs, en breekt mijn hart een beetje. Ik denk aan deze circus mensen.

Opstaan, dieren voeren en verzorgen. Inspectie rondje over het terrein. Checken of de touwen nog goed zitten. Techniek testen. De piste opruimen. Act oefenen, krachttraining doen.
Rondje doen over het terrein. Kopje koffie misschien. Of iets sterkers.
Tijd voor het avondeten. Dieren verzorgen. Potje kaarten.
Laatste ronde over het terrein. Op tijd naar bed maar weer.

En weer is er een dag voorbij. Een dag zonder applaus, zonder het gelach van kinderen. Zonder spektakel en reuring, en zonder inkomsten.

Het verkeer raast voorbij, de dagen snellen door.
En het circus staat stil.

Mag het circus (en de rest ook) weer open alsjeblieft?

Omdat zoonlief ook eens iets wil proberen, beland je dan op een donderdagse Januari middag op het skatepark aan de Griend in Maastricht. Tieners, kinderen, maar ook dertigers razen me voorbij.
Allemaal gefocust en bezig met één ding: zichzelf verbeteren in de tricks die ze doen. Op een skateboard, stuntfiets, stuntstep, skeelers. En daar tussendoor raast, onbevreesd en zijn eigen pad kiezend, een klein manneke van een jaar of vier op zijn driewiel step.

Alles sjeest voorbij, van links naar rechts en weer terug, met daarachter het onwaarschijnlijke mooie licht van de ondergaande zon. De jeugdige overmoedigheid is aanstekelijk.
Maar ik kijk wel uit om zelf te gaan stunten; ik laat het aan zoonlief.
Het is een wonderlijk tafereel.
Baggy trousers, mutsen, hoodies, sommigen zelfs in een simpel t-shirt. Dapper, want het is wel zonnig, maar bepaald niet warm. Het is in ieder geval duidelijk wat hier de dresscode is.

Ik ben gecharmeerd van de vastberadenheid die ze stuk voor stuk hebben.
Lukt het niet, opnieuw proberen. Lukt het dan nog niet, opnieuw proberen. Doorgaan, blijven doorgaan.
Het geluid van de skateboards, het schrapen over het beton of de doffe klap waarmee ze na een sprong op het beton landen, werkt hypnotiserend. Al is het niet ritmisch, je blijft er toch naar luisteren.
Er wordt gehangen en – duidelijk te ruiken – geblowd. Hier en daar een begroeting van een bekende met een onderkoelde boks.
Het kleine manneke op z’n driewielstep zwiert er behendig en onbevreesd tussen door.

De belofte van lente hangt in de lucht. En van toekomst.