Dik Trom. Pinkeltje. Bakkertje Deeg. Bijna alles van Astrid Lindgren.
Mijn vader heeft mij ongelofelijk veel voorgelezen toen ik een klein mupke was. Ongetwijfeld is daar de liefde voor boeken, maar ook de liefde voor schrijven begonnen.
Schrijven doe ik ook mijn hele leven al, maar niet structureel en meestal alleen voor mezelf. Op de schrijfsels die ik de afgelopen jaren wel deelde met mensen, kreeg ik positieve reacties. Dat ik daar iets mee moest doen. Diep in m’n hart wilde ik dat ook wel, maar er waren altijd wel kleine stemmetjes in mij die fluisterden “je bent niet goed genoeg” of “wie zit er nou op wat jij schrijft te wachten”.
Ik heb ze tot zwijgen gebracht, omdat er meerdere aanleidingen waren om nu met een blog te beginnen.

Morgen is het 3 jaar geleden dat mijn vader stierf. Dat was, zoals men zegt, een ‘life-changing moment’.
Geen beter moment om mijn blog de wereld in te smijten. Met trillende benen, vluchtgedrag en klamme handen. Hier ben ik met mijn doodgewone dingen. Laat me weten wat je er van vindt.

 

dias0170 - versie 2

 

De aanblik van al die jonge, afstuderende talenten maakte me melancholisch. Zij staan op de drempel van een nieuw leven, waarin nog zoveel meegemaakt moet en zal worden. Liefde, geluk, ziekte, verdriet, succes. Zij gaan zichzelf nog leren kennen, ontdekken, plannen maken, mislukken, slagen, alles.

Ik benijd ze,  omdat alles nog open ligt.
Ik benijd ze niet, omdat alles nog open ligt.

En ik denk na over wie ik ben: op de drempel van 45 jaar, op de drempel van de tweede helft van m’n leven. En ook de tweede helft zal bijzonder en mooi en verdrietig en alles worden. En nu leg ik het vast.

Welkom op mijn blog. Hier gaat het over de doodgewone dingen van het leven: liefde, dood en alles er tussen in.