Wanneer ik de zaal betreed, kijkt hij me vanaf het grootste scherm indringend aan, in zwart/ wit. Hij is gefilmd terwijl hij in de camera kijkt en verder niks doet.
Kijken. Alleen maar kijken. En ik kijk terug.

Ik loop door, naar andere beelden die geprojecteerd worden. Ik zie hoe hij stoeit met, ik denk, zijn broer. Het valt me op hoe sterk hij oogt, terwijl zijn torso toch zo ielig is. Ik tel z’n ribben.

Ik stap de aangrenzende ruimte in en de vele foto’s van deze doodgewone, bijzondere jongen overvallen. En dan schiet ik vol. Eerst heb ik geen idee waarom, ik ben nog nooit volgeschoten van foto’s.
Het zijn mooie zwart/ wit foto’s van een jongen die heel gewoon is. En ook absoluut niet. Ik kijk en kijk, en snap waarom fotografe Robin de Puy door deze jongen werd geraakt. Ze heeft hem meerdere keren voor langere tijd en hem gefotografeerd. En een band met hem ontwikkeld. En dat zie je in de portretten.

Je ziet hoe kwetsbaar en toch ook sterk dit jochie van pak-m-beet 14 jaar is. Met z’n uitstekende oren, zijn piekige haar (dat vast een beetje rossig is) en die schitterende sproeten. Met een blik in de ogen van generaties armoede, maar ook ‘wie doet me wat’. Ogen waarin de ondeugd glimt, de verwondering, vertroebeld met een zweem eeuwenoude droeve wijsheid.
En met die blik, waarmee hij mij vanaf deze prachtige foto’s aankijkt, kijkt Randy in mijn ziel. Daarom schiet ik vol.

Ga hem zien, deze Randy. Ga naar het Bonnefantenmuseum in Maastricht en zie hem zelf. En sluit ‘m in je hart.
Je moet wel snel zijn, want deze fototentoonstelling loopt maar tot en met 13 mei.

Maarten van Rossem (nee, niet die ouwe brompot), filmmaker en regisseur heeft tijdens de roadtrip van Robin de Puy ook schitterend materiaal gefilmd van Randy.

 

 

 

 

florence foster jenkins

de echte Florence Foster Jenkins

Jaren geleden is het al, dat ik voor het eerst hoorde van dit fenomeen. Een vriend van me liet me iets horen. Een dame die de Koningin van de Nacht zong, uit Die Zauberflöte. Ik was verbijsterd, een fysieke reactie maakte zich van me meester. Mijn nekharen stonden rechtop, ik kromp ineen en m’n linkeroog begon te knipperen. Het was te vergelijken met een reactie op nagels op een schoolbord. Mijn eerste kennismaking met Florence Foster Jenkins. Luister maar eens: https://youtu.be/-quQHNriV-Q

En nu is er de film, met Meryl Streep en Hugh Grant. Daar moest ik heen natuurlijk, dus toen het grut uit logeren was, zijn de Liefste Vrouw en ik lekker naar de film gegaan. Konden we meteen het nieuwe onderkomen van filmhuis Lumière bewonderen. Wat een film (en wat een filmhuis)!
Vijf redenen on naar deze film te gaan: Florence Foster Jenkins. Ik tel af.

5. Verkapte thriller
Doordat je weet hoe Florence klinkt, zit je vanaf het begin van de film op het puntje van je stoel in afwachting tot het moment dat ze gaat zingen. En daarna komt de spanning van de geheimhouding: lukt het haar man St.Clair Bayfield om haar te behoeden voor de waarheid van het niet kunnen zingen?

4. De lach (en dus ook de traan)
De film is ook gewoon heel grappig. Florence zelf heeft humor, en de wijze waarop de reactie in beeld gebracht wordt wanneer iemand haar voor het eerst hoort zingen, is heel goed. Ook de zijlijnen in het verhaal zijn goed voor grinnik. De setting van de soirées (met aardappelsalade), de bijrollen. En juist doordat het zo grappig is, komt de tragiek harder binnen.

3. De acteurs
Meryl Streep maakt van Florence Foster Jenkins een lieve, ontroerende zonderlinge vrouw, met een enorme passie voor muziek. Streep zingt zelf (heel knap) en weet haar personage grappig neer te zetten, maar zonder dat het ergens een karikatuur wordt. Je gaat echt van die vrouw houden, en stiekem ook een beetje van haar zangkunst.
En dan Hugh Grant. Ben nooit echt fan van hem geweest, maar wat is hij ongelofelijk goed. Ook hij maakt van St. Clair Bayfield, de echtgenoot van Jenkins, een geloofwaardig en zeer gelaagd personage. Knap hoe hij je meeneemt in zijn oprechte liefde voor haar en alle acties die daar uit voortvloeien.

2. Het verhaal
Eigenlijk draait het verhaal om de pogingen van Bayfield om te voorkomen dat zijn vrouw Florence de waarheid ontdekt (ze kan echt, echt, echt niet zingen). Hij gaat daar heel ver in, uit liefde voor haar. Dat is mooi, levert ontzettende grappige (bijna slapstick) scènes op. Maar het is ook heel tragisch. Want is dat nog echte liefde, wanneer je iemand zo beschermt tegen zichzelf dat je haar uiteindelijk niet tegen zichzelf kan beschermen. (Je moet de film zien, dan begrijp je dit).
Dat maakt deze film zo sterk. Het laat de verschillende kanten van een ogenschijnlijk eenvoudig verhaal zien: vrouw kan niet zingen, maar doet het toch. Maar de film gaat over zoveel meer. Over wat je uit liefde doet voor iemand, en wat dat voor gevolgen heeft. En dat alle pogingen die Bayfield om de boel te verhullen, misschien moreel niet oké zijn, maar dat het echte leven niet zo eenvoudig is. Maar bovenal pleit het verhaal voor het volgende:

1. Pleidooi voor passie
Florence volgde haar passie tot op het allerlaatst. Ze heeft haar droom nagejaagd en uitgevoerd. Dat is toch het mooiste wat je als mens kunt bereiken?

“People may say I can’t sing, but no one can ever say I didn’t sing”

PS de film is geregisseerd door Stephen Frears, en met Philomena, Mrs. Henderson presents en The Queen toonde hij al wat voor prachtige films hij kan maken.

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vonden, laat je het me weten?