Ode aan de skaters

Omdat zoonlief ook eens iets wil proberen, beland je dan op een donderdagse Januari middag op het skatepark aan de Griend in Maastricht. Tieners, kinderen, maar ook dertigers razen me voorbij.
Allemaal gefocust en bezig met één ding: zichzelf verbeteren in de tricks die ze doen. Op een skateboard, stuntfiets, stuntstep, skeelers. En daar tussendoor raast, onbevreesd en zijn eigen pad kiezend, een klein manneke van een jaar of vier op zijn driewiel step.

Alles sjeest voorbij, van links naar rechts en weer terug, met daarachter het onwaarschijnlijke mooie licht van de ondergaande zon. De jeugdige overmoedigheid is aanstekelijk.
Maar ik kijk wel uit om zelf te gaan stunten; ik laat het aan zoonlief.
Het is een wonderlijk tafereel.
Baggy trousers, mutsen, hoodies, sommigen zelfs in een simpel t-shirt. Dapper, want het is wel zonnig, maar bepaald niet warm. Het is in ieder geval duidelijk wat hier de dresscode is.

Ik ben gecharmeerd van de vastberadenheid die ze stuk voor stuk hebben.
Lukt het niet, opnieuw proberen. Lukt het dan nog niet, opnieuw proberen. Doorgaan, blijven doorgaan.
Het geluid van de skateboards, het schrapen over het beton of de doffe klap waarmee ze na een sprong op het beton landen, werkt hypnotiserend. Al is het niet ritmisch, je blijft er toch naar luisteren.
Er wordt gehangen en – duidelijk te ruiken – geblowd. Hier en daar een begroeting van een bekende met een onderkoelde boks.
Het kleine manneke op z’n driewielstep zwiert er behendig en onbevreesd tussen door.

De belofte van lente hangt in de lucht. En van toekomst.

2 reacties

  1. Yes!!!! Eindelijk weer een verhaal. Zo fijn en zo mooi de sfeer straalt er vanaf.
    Ook prachtige foto’s en avg-proof 👊🏼

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.