Mijn eigen corpsje

bff-bracelets

Corps
Er is een hoop te doen deze dagen over de ontgroeningsrituelen bij Vindicat. Ik ben op zich niet tegen dat hele corps-gebeuren. Ik heb het nooit gedaan, had geen zin om me te laten voorschrijven wat ik wel en niet leuk, goed, mooi mag vinden. Het staat iedereen vrij om bij een club te gaan, die er ouderwetse, vrouwonvriendelijke denkbeelden op na houdt en zich daar vrijwillig laten vernederen. Er zijn buiten het studentenleven ook nog best veel van dat soort clubjes. Maar er mag natuurlijk nooit en te nimmer sprake zijn van het toebrengen van fysiek of mentaal letsel, laat dat duidelijk zijn.

Voornaamste argument voor het in stand houden van de ontgroeningsrituelen bij de verschillende studentenvereniging is dat het zou bijdrage aan een vriendschap voor het leven. Doordat je samen zo’n nare tijd hebt tijdens de ontgroening, ontstaat een hele hechte broeder(of zuster)schap die nooit verloren gaat. Alsof je alleen zo een vriendschap voor het leven krijgt. Pfff. Nogmaals, moet iedereen zelf weten om bij een club te gaan, die zo hecht aan rituelen, geheimen, macht uitoefenen, zelfverheerlijking. Ik hou niet van clubjes.

BFF (Best Friends Forever)
Ik heb geen studentenvereniging nodig gehad om vriendinnen voor het leven te vinden. Dat groeide zo. Ging van zelf. We leerden elkaar kennen tijdens de studie, in de eerste jaren. We waren toen nog geen ‘clubje’, maar waren wel los van elkaar met elkaar bevriend. Mart ontmoette ik de eerste dag van de studie en het was of we elkaar al jaren kenden. Samen kenden we ook Henriëtte. Frenzy en Mila leerde ik in mijn tweede jaar kennen, en die kenden ook Henriëtte en Mart weer. Volg je me nog? Wacht, een schetsje maakt het misschien wat duidelijker. bff schema

Onderling bleek iedereen elkaar dus ook weer te kennen en op een verjaardag van Mart vonkte de magie. We bleken zoveel gemeen te hebben, terwijl we toch zo anders te zijn. Het spannende, leuke, onbekende en donkere van de toekomst na de studie bracht ons bijeen en we voerden lange gesprekken over de toekomst, het verleden, de liefde, wie waren en wat we wilden en konden.

 

Non-biological sisters
En die gesprekken voeren we nog steeds. Soms met z’n allen. Dan is de magie weer compleet, als we er alle vijf zijn. Op andere momenten met een paar. Vaak via Whatsapp (wat een uitkomst, zo’n groeps-app), soms live aan de telefoon, via Skype.
We delen het spreekwoordelijke lief en leed. We zijn er voor elkaar wanneer er nieuw leven is of oud zeer. We dragen elkaar in tijden van verlies. We hebben de grootste lol en zijn nooit volwassen geworden, ook leven we volwassen levens met alles wat zich daarin aandient. We maken plannen over onze oude dag, met z’n allen in hetzelfde verzorgingstehuis. Met bloemetjesjurken aan uiteraard.

De kracht van onze vriendschap kan me nog steeds verwonderen, want we zien elkaar niet vaak, uitgewaaierd als we zijn over Nederland en de UK. Maar het is er altijd, en we pakken het op waar we gebleven waren.
Mijn niet-biologisch zusjes, wat hou ik van ze. Ze kwamen als vanzelf in m’n leven, om er nooit uit weg te gaan. En daar was geen studentenvereniging of ontgroening voor nodig. Het enige wat nodig was, was mezelf zijn en me openen voor een ander.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.