Loeënde klokken

Altijd wanneer ik het diepe geluid van kerkklokken voel trillen in mijn maag, klinkt hetzelfde liedje in mijn hoofd. Geen herinneringen aan de vroege zondagochtendklokken van de kerk tegenover mijn ouderlijk huis of aan de keren dat de klokken het begin van het laatste afscheid inluidden.
Nee, het is een liedje waarmee ik het geluid als eerste associeer.
Loeënde klokken van Limburg mie landj. Terwijl het mijn land niet is, al woon ik er al bijna dertig jaar.
Want de zee is te ver en de bergen te hoog. De taal lijkt niet op de mijne, maar ik versta het goed. Mijn ‘uus is jouw hoes. En toch voel ik me hier thuis, tussen de vlaaien en het zachte zingen van woorden. Tussen heuvels op en bossen in met meer Bourgondisch hart dan waar dan ook in Nederland. Ik voel me thuis tussen de beleefde conflictvermijders die niet graag recht-toe-recht-aan zeggen waarop het staat. Maar die wel het leven vieren, in hun mooiste kleedje, met een glaasje, bij elke gelegenheid. Of het nu een wielerklassieker, een hapjesfestijn, een broonk of Rieu concert is. Deze zachtaardige mensen, die elke Hollender met argwaan begroeten omdat ze te vaak een grote bek kregen, voor dom of corrupt versleten werden. En toch, zodra blijkt dat er vertrouwen en respect is en geen randstedelijke meerwaardigheidscomplex, sluiten ze je voorgoed in de armen.

Dit land van vastelaovend en mijnverleden, van grummelevlaoj, zoervleisj en familiewandelen op zondag, is niet mijn land, maar ik voel me er thuis.


Mijn blog ben ik onder meer begonnen om dat ik meer wilde schrijven om het schrijven te oefenen. Meters maken dus. Een andere manier om daaraan te werken is het meedoen met schrijfopdrachten, van bijvoorbeeld Schrijvenonline.org. Deze week was de opdracht ‘De klokken van Rome’, welke associaties roepen luidende kerkklokken op. Het bovenstaande was het resultaat van mijn overpeinzing van het thema.

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *