Hoe goed muziek mijn dochter staat

Vier jaar geleden luisterde ze al graag muziek. In dit geval de Berenboot.

Muziekfamilie

Wij zijn een muziekfamilie. Niet dat we zelf muziek maken, maar we laten muziek een belangrijke kleuring van ons dagelijks leven zijn. Van thuis uit kreeg ik dat al mee. Mijn Liefste Vrouw houdt ook erg van muziek. En met twee muzieknoten maak je al een melodie, dus je begrijpt dat onze dochter ook dol is op muziek. Waar wij vroeger nog met mixed tapes aan de slag gingen, kan onze dochter zelf de muziek die ze wil luisteren opsnorren op Spotify. DJ inspiratie doet ze op via de tv, onze cd collectie en de enorme hoeveelheid muziek op mijn iPod.

Muziekkeuze

Vroeger had ik zo’n kofferplatenspelertje, waarmee ik mezelf op mijn kamertje urenlang kon vermaken met plaatjes draaien. Onze zevenjarige dochter is niet anders. Alleen is het dan nu met cd’s of met Spotify op haar tweedehands iPad.
“Mag ik muziek luisteren op m’n kamer?” Ja hoor, schat, ga maar.
Stiekem kijk ik dan wel eens om een hoekje. Vaak heeft ze zich dan in speciaal ‘ervoor aangedaan’, zoals ze dat hier in het Zuiden zeggen: hempje aan, diadeem in, petticoat aan. Soms zelfs een likje miekup. Vol overgave en met een serieuze blik oefent ze haar danspasjes voor de spiegel. Op muziek van Katy Perry, Sia, Spice Girls of gewoon K3. De Engelse woorden worden fonetisch meegezongen. Popstar in de dop. Ik kijk naar haar en verbaas me erover dat ze zo groot lijkt. Of gewoon groot is.

Muziek chill

Wanneer het gehups en gespring even genoeg geweest is, gaat de muziek op variatie “chill”. Ook daarin loopt haar muziekkeuze breed uiteen: van Adèle via Doe Maar en ander Nederlandstalig naar K3 (uiteraard). Ze hoort dat ik op de gang ben en roept me binnen.
“Mama, mag ik je een liedje laten horen? Het is van Marco Borsato.” Nu weet ik dat ze een aantal liedjes van Marco erg leuk vindt, waaronder Rood en Ik leef niet meer voor jou. Laat maar horen. Ze neuriet een beetje de melodie terwijl ze druk over het iPad schermpje scrolt.
“Het is deze, mama.”
Oh jee. Daar gaan we. En terwijl ik nog zo in mezelf zeg “droog houden, droog houden, droog houden”, begint het achter m’n ogen al te wateren.

Muziek melancholie

“Moet je nou ook om dit liedje huilen?”. Ik grinnik. Tja, mijn dochter heeft een moeder met losse tranen. Die tranen zijn vooral gevoelig voor muziek, dus er zijn allerhande liedjes die voor een overstroming kunnen zorgen.
Gelukkig ben ik vast niet de enige (moeder) die het bij Dochters van Marco Borsato niet droog houdt. Ik leg haar uit dat het door de tekst komt, en vertel haar dat ik heel gelukkig en blij ben dat ze steeds groter en wijzer en mooier en bijdehanter en ouder wordt. Het is alleen dat ze als klein meisje van twee ook zo schattig was. Haar ouder worden, confronteert me met dat ik ook ouder wordt. En van ouder worden, wordt je soms een beetje nostalgisch. In mijn geval gaat dat ook vaak gepaard met wat waterlanders. Niks ergs, dat reinigt de ziel, zullen we maar zeggen.
We kunnen er samen om lachen. Dan kijkt ze me aan, denkt na en zegt: “Ik begrijp het. Het is helemaal niet erg, hoor, mama, dat je om dit liedje moet huilen.”
En hop. Daar ga ik weer.

 

Wat is ze mooi.
En wat staat de tijd haar goed.
Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is

Dochters – Marco Borsato

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.