Een prettige nostalgie naar 2017 gewenst

 

 

De laatste dag is daar. Terwijl het beslag voor de oliebollen staat te rijzen, neem ik de Trouw door, zodat ik ook deze laatste dag van het jaar nog helemaal bij ben. Ik stuit op een artikel van Elleke Bal over nostalgie en hoe nuttig deze emotie kan zijn.

Nostalgiefeest

Nostalgie, volgens mij is dat rond de feestdagen niet eens te ontlopen, al zou je willen. De Top2000 draait alleen maar liedjes die verbonden zijn met herinneringen. Kerst brengt bij uitstek herinneringen terug naar hoe dat vroeger gevierd werd toen je klein was. De nostalgie druipt uit de kerstboom en de radio. Ultimo nostalgia is natuurlijk oudejaarsavond, terugkijken en stilstaan bij wat was. Om van zelf oliebollen bakken nog maar te zwijgen.

Heimwee

Heel vroeger werd nostalgie vooral als ziekte werd gezien, een ziekelijk en gevaarlijk verlangen naar huis. Het woord werd in 1688 door een Zwitserse arts bedacht, op basis van het Griekse nostos (thuiskomst) en algia (pijn). Tot halverwege de vorige eeuw werd nostalgie nog beschouwd als een aandoening. Tegenwoordig zijn wetenschappers er door onderzoek van overtuigd geraakt dat het een nuttige emotie is, die verbondenheid kan versterken en ook tot optimisme stemt.

Nostalgiër

Ik lees het artikel verder (moet je ook doen, morgen bijvoorbeeld met een oude oliebol erbij) en wordt bevestigd in mijn vermoeden dat ik een vrolijke nostalgiër ben. Natuurlijk mis ik mijn ouders. Juist deze dagen word ik overspoeld met allerlei, vooral fijne herinneringen aan vroeger. Kerstdiner met haas, kastanjepuree en Elvis’ Blue Christmas. Naar een concert van Het Zeeuws Mannenkoor, waar mijn vader bij zong. We keken Peter Pan en de Sneeuwman op tv. Met oudjaar bakte m’n vader oliebollen, emmers vol, die ik vervolgens rond bracht naar kennissen en vrienden. En ik mis niet alleen. Ik zie en voel ook hoe er om mij heen hard iemand gemist wordt.
Ik doe me niet groter voor dan ik ben: mijn ogen vullen zich deze dagen regelmatig met tranen om die warme, lieve herinneringen. Om het verlangen nog één keer mijn ouders en mijn schoonvader te kunnen zien genieten van onze kids. Te horen dat ze best trots op ons zijn. Maar misschien schuilt daarin ook wel de kracht van nostalgie. Het brengt me terug naar de kern van wat voor mij belangrijk is, en doet me beseffen hoe waardevol en rijk mijn leven nu is. Cliché, maar zo waar. De nostalgie maakt me dankbaar voor wat vroeger me voor nu geeft.

Gevaar

Nog even over dat artikel. Terecht waarschuwt het het ook voor misbruik van nostalgie door de populisten van deze tijd. Door te suggereren dat vroeger alles beter was, zonder specifiek aan te duiden welk vroeger dan precies bedoeld wordt. En juist in deze tijden van verandering en dreiging zijn de mensen gevoelig voor nostalgische sentimenten. Ik hoed mezelf ervoor. Want al ben ik graag nostalgisch, vroeger was zeker niet alles beter. Nu is te doen, en nu moeten we met elkaar de wereld een beetje beter maken.

Dag 2016, hallo 2017!

Terugkijkend op 2016, realiseer ik me er veel gebeurd in mijn leven. Grootse momenten, zoals de continue verwondering die het ouderschap met zich meebrengt, Alpe d’HuZes, Adèle en niet in de laatste plaats de start van mijn blog. Maar ook intens verdrietige momenten, heel dichtbij, maar ook in onze naaste omgeving en in de wereld. Al met al niet meteen een jaar om nostalgisch van te worden.

Ik wens jullie allemaal een nieuw jaar toe, dat vooral wel die moment gaat brengen waardoor je ooit met warme nostalgie terugblikt op 2017!

PROOST!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.