Een kattebelletje van mama

Midden jaren tachtig

School is uit, en na de dag even doorgekletst te hebben met vriendinnen, pak ik m’n spullen en loop naar huis. Straat oversteken, stukje rechts en dan weer meteen weer links de straat in. Ik loop de oprit en vervolgens het kleine padje op en dan de hoek om naar de achterdeur. Ik werp een blik door het keukenraam, en weet genoeg. Even terug, het schuurtje in, de huissleutel pakken in de oven van het speelgoedkeukentje. Ik open de voordeur en vind in de keuken ligt een kladblokblaadje met daarop maar een paar woordjes.
“Even om boodschappen. Zo terug. xxx mama”
Geschreven in het mij zo bekende, kleine sierlijke handschrift dat ik tot ik een jaar of tien was, echt niet kon ontcijferen.
Ik ben een jaar of veertien, maar voel me stoer en bijna volwassen. Alleen thuis. Ik doe mijn jas uit en zet alvast de koffie aan.

Mei 2017

Het is vakantie. Onze kleine prinses ligt nog lekker te slapen en de kleine man is al naar de kinderopvang gebracht. Ik wil haar niet wakker maken, maar de hond moet wel echt een plasje doen. Met z’n zieke pootje kan hij niet ver lopen, maar hij moet ontzettend nodig, ik zie het aan hem. Ik had al met de kleine prinses afgesproken dat ze lekker mocht uitslapen, maar dat het kon zijn dat ik even er niet was, wanneer ze beneden kwam. Ze is al zeven, en kan al prima eventjes alleen zijn. Ze kent de afspraken: nergens aankomen, geen domme dingen en voor niemand de deur opendoen.
Ik pak een papiertje, een stift en krabbel snel een kattebelletje:

 

kattebelletje mama

 

En dan val ik even stil.
Voor het eerst schrijf ik een briefje aan m’n dochter, en onderteken ik met mama.
Ik heb tot nu toe nog nooit iets ondertekend met mama. Ik vind het een bijzonder moment, ik voel me ook in elke zenuwcel mama. Tegelijkertijd stel ik me ook voor hoe het voor haar zal zijn om beneden te komen en dit briefje te vinden. Ze wordt al zo groot en voelt zich ook heel groot en stoer. Even alleen thuis mogen blijven verhoogt de feestvreugde nog meer natuurlijk. Wat zou ik graag stiekem om een hoekje kijken.

Tien minuutjes later kom ik terug. Briefje ligt er nog, prinses ligt te ronken. Jammer.
Maar ik gloei nog een steeds een beetje na van het met ‘mama’ ondertekenen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.