Donderdags deuntje #3 Dag zeggen

Gisteren nam ik afscheid van een collega, die veel te plots, veel te jong overleden is.
Zoveel plannen, dromen, dingen niet gedaan. Het was een indrukwekkend samenzijn. We waren met veel, dat was mooi. Maar het verdriet bij zijn dierbaren was onmetelijk groot; het hing bijna tastbaar in de ruimte.
Twee studenten en een collega reden met me mee terug naar huis, en ieder was met zijn en haar gedachten alleen in onze auto. Er valt zoveel te denken na zo’n uitvaart. Over de mensen die blijven in de leegte die hij laat, over hemzelf, over hoe het was en wie er waren, over het onbegrijpelijke, over zijn leven en zijn passie voor muziek, over ons leven en waar dat heen zal en moet. Over zijn zus, die zo fier en sterk daar stond, terwijl ze samen slechts een paar weken geleden afscheid namen van hun moeder. Over hoe zwaar het voor haar moet zijn.
En tussen de gedachten door, zweefden de tonen van dit nummer. Als een elfje dat ons met haar toverstokje aanraakte om ons te bevrijden, van wat dan ook.

https://open.spotify.com/track/0VmCp7fWO3BRNyi7T4jzXM

This one’s for you, D. x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.