Donderdags deuntje #2: songfestival bekentenis

Laat ik maar meteen met de bekentenis in huis vallen, ik heb een zwak voor het songfestival èn voor veel songfestivalliedjes. Die liefde wordt in huis gedeeld en ook onze kleine meid heeft al een hele reeks favoriete songfestivalliedjes op haar Spotify lijstje staan. Ze liet ons O’g3ne nog eens horen omdat ze dat een mooi liedje vindt. En zo kwamen wij uit bij een oude inzending van Nederland: Heddy Lester met De Mallemolen van het leven. Onze songfestivalprinses kende die uiteraard nog niet (De troubadour al wel), dus werd Heddy opgezocht op het internet. Zo handig. YouTube is een walhalla wat dat betreft.

Gooi ik meteen mijn tweede bekentenis erin: halverwege het lied ga ik me toch een partijtje huilen! Beide kinderen en de Liefste Vrouw kijken me aan alsof ik ze nu toch echt niet meer op een rijtje heb. Zelf moet ik, wanneer ik een beetje uitgehikt ben, ook enorm lachen met mezelf. Huilen om De mallemolen? Ik moet toch niet gekker worden.

En toch. Zo gek ben ik niet, de tekst snijdt stiekem best hout (hier en daar) en de melodie is mooi en gevoelig.
Eerlijk is eerlijk: het leven is toch soms ook een mallemolen?
Laten we zoveel mogelijk ervan genieten.

Zwieren en zwaaien moeten we!

Ik heb deze week weer ervaren hoe abrupt die mallemolen tot stilstand kan komen, ook op jonge leeftijd.
Dus ik hou mijn paard stevig vast, en probeer van elk rondje zoveel mogelijk te maken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.