De glazen huizen om mij heen

Mijn eigen glazen huis

Het was een zonnige dag, en ik weet nog dat ik dat zo raar vond. Dat de zon scheen. Een vrouw stopte iets in haar fietstas, stapte op en fietste weg, terwijl een taxi juist kwam aanrijden. Flarden van een gesprek ving ik op, over een cadeautje kopen voor Kees en iets met eerst nog naar de kapper. Er was overal beweging. Maar mijn wereld stond stil, stiller dan mijn papa die net was overleden. Het voelde alsof ik in een glazen huis stond, waar alles, maar dan ook alles tot stilstand was gekomen. En buiten het huis draaide de wereld door. Ik nam het leven van alledag waar, zag het draaien van de wereld en voelde me alsof ik een parallel tijdsgewricht was gekomen.

De glazen huizen om mij heen

Dagelijks passeer ik wel het raam van zo’n glazen huis. Ik ben dan die vrouw op de fiets. Ik sta aan de bewegende wereld-kant. Bij veel glazen huizen sta ik niet of nauwelijks stil. Dat is niet uit onverschilligheid, maar niet ieder glazen huis is duidelijk zichtbaar. Soms passeer ik een huis waar ik wel een glimp van de binnenkant kan opvangen. Die huizen maken indruk.
Het huis van de moeder wiens dochter na een zoektocht van 13 dagen is gevonden.
Het huis van de kinderen van de geliefde burgervader, die het leven los moest laten.
Het besef dat voor hen de wereld stil staat, dat verdriet en pijn even alle kleur uit de omgeving weghaalt, maakt dat ik zelf weer even extra van mijn eigen kinderen en lief, de hond en de herfstwereld geniet.

Tegen de ruit van dat ene glazen huis

Een berichtje op mijn telefoon zet mij neer voor het glazen huis van een dierbare vriendin.
Haar stilstaande wereld trekt de mijne mee in een vertraging. Haar verdriet, ongeloof en pijn doen de herfstkleuren aan mijn zijde van het raam verbleken. Ik kijk door het raam naar binnen en voel bijna fysiek hoe haar wereld stil staat. En dat van de kinderen, zijn ouders, zijn familie.
Maar terwijl ik mijn betraande gezicht tegen het glas druk, voel ik dat mijn wereld, heel langzaam, weer in beweging komt.Onze zoon zegt iets grappigs, een borrel waar we heen gaan, een stedentripje al lang geleden geboekt.
Ik lach om goede grappen, ik kijk vol spanning naar de finale van Penoza, er is werk op het werk dat moet gedaan. Mijn wereld versnelt en draait alweer op het reguliere tempo mee.
Maar er staat nog steeds een wereld stil achter dat raam. En ik probeer mijn wereld een beetje minder hard te laten draaien, ik voel me schuldig dat mijn wereld niet stil staat, terwijl ik ook weet dat dat is hoe het leven is. Als in een draaimolen komt haar raam vaak voorbij, gelukkig, en soms kan ik haar door het raam heen even vasthouden. Mijn wereld moet draaien, zodat ik haar kan steunen met de hare op termijn weer op gang te krijgen.

De magnolia achterin de tuin verliest zijn blad. Ik geniet van de kleur die het mijn tuin geeft.

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.