En zoals je daar zit op onze grote bank hier
Muziek op je oren en een staart in je haar
Je zingt heel hard mee met die Zeeuwse vrienden
Ik ben blij dat je hier bent, blij dat je hier bent

Je geniet van de muziek en de bekende woorden
Ze zingen zo fijn over iets dat je ook kent
Ik zie in jou het Zeeuwse meisje dat ik ook ben
Mijn hart loopt hard over, hart loopt hard over

 

 

Gisteren nam ik afscheid van een collega, die veel te plots, veel te jong overleden is.
Zoveel plannen, dromen, dingen niet gedaan. Het was een indrukwekkend samenzijn. We waren met veel, dat was mooi. Maar het verdriet bij zijn dierbaren was onmetelijk groot; het hing bijna tastbaar in de ruimte.
Twee studenten en een collega reden met me mee terug naar huis, en ieder was met zijn en haar gedachten alleen in onze auto. Er valt zoveel te denken na zo’n uitvaart. Over de mensen die blijven in de leegte die hij laat, over hemzelf, over hoe het was en wie er waren, over het onbegrijpelijke, over zijn leven en zijn passie voor muziek, over ons leven en waar dat heen zal en moet. Over zijn zus, die zo fier en sterk daar stond, terwijl ze samen slechts een paar weken geleden afscheid namen van hun moeder. Over hoe zwaar het voor haar moet zijn.
En tussen de gedachten door, zweefden de tonen van dit nummer. Als een elfje dat ons met haar toverstokje aanraakte om ons te bevrijden, van wat dan ook.

https://open.spotify.com/track/0VmCp7fWO3BRNyi7T4jzXM

This one’s for you, D. x

Laat ik maar meteen met de bekentenis in huis vallen, ik heb een zwak voor het songfestival èn voor veel songfestivalliedjes. Die liefde wordt in huis gedeeld en ook onze kleine meid heeft al een hele reeks favoriete songfestivalliedjes op haar Spotify lijstje staan. Ze liet ons O’g3ne nog eens horen omdat ze dat een mooi liedje vindt. En zo kwamen wij uit bij een oude inzending van Nederland: Heddy Lester met De Mallemolen van het leven. Onze songfestivalprinses kende die uiteraard nog niet (De troubadour al wel), dus werd Heddy opgezocht op het internet. Zo handig. YouTube is een walhalla wat dat betreft.

Gooi ik meteen mijn tweede bekentenis erin: halverwege het lied ga ik me toch een partijtje huilen! Beide kinderen en de Liefste Vrouw kijken me aan alsof ik ze nu toch echt niet meer op een rijtje heb. Zelf moet ik, wanneer ik een beetje uitgehikt ben, ook enorm lachen met mezelf. Huilen om De mallemolen? Ik moet toch niet gekker worden.

En toch. Zo gek ben ik niet, de tekst snijdt stiekem best hout (hier en daar) en de melodie is mooi en gevoelig.
Eerlijk is eerlijk: het leven is toch soms ook een mallemolen?
Laten we zoveel mogelijk ervan genieten.

Zwieren en zwaaien moeten we!

Ik heb deze week weer ervaren hoe abrupt die mallemolen tot stilstand kan komen, ook op jonge leeftijd.
Dus ik hou mijn paard stevig vast, en probeer van elk rondje zoveel mogelijk te maken.

 

Wanneer ik een beetje teruglees op mijn eigen blog (soms moet je dat gewoon eens doen), dan merk ik dat muziek vaak toch best een grote rol speelt. In mijn leven sowieso. En daarom heb ik een nieuw itempje bedacht:

Donderdags Deuntje

Elke week voeg ik een nummer toe aan mijn Donderdags Deuntje afspeellijst op Spotify. En hier natuurlijk. Gewoon om jullie te laten horen wat ik zoal luister. En misschien heb je zelf ook wel suggesties voor het ideale Donderdags Deuntje.
Ik trap in ieder geval af met een nieuw nummer van de band Texas. Een lekker, groovy deuntje met een positieve boodschap. Let’s work it out!

Luister het via mijn Spotify playlist of kijk/ luister hieronder.