Back on track. Of tenminste een poging daartoe

Opgedroogd

Ergens half februari gebeurde het. Ineens droogde mijn inspiratie voor stukjes schrijven op.
Dat gebeurt, zo gaan die dingen. Maar frustrerend is het wel, want ik wil zo graag mezelf houden aan mijn voornemen waarmee ik dit blog startte: elke week een stukkie, elke week een foto. Maar soms brengt het leven van alledag zoveel, dat op miraculeuze wijze alle energie voor extra bezigheden verdwijnt. Of eigenlijk is dat helemaal niet miraculeuze wijze: zorgen om anderen, minder slapen, drukte op het werk, een fijn maar druk gezinsleven maken dat mijn batterijtje soms ineens plat blijkt. Want helemaal opgelet had ik natuurlijk niet, het waarschuwingslicht stond toch al geruime tijd flink te knipperen. En het korte lontje had een teken aan de wand moeten zijn.

Ik (her)ken het patroon waarin ik dan schiet. In de overorganisatie, alles nog beter en meer willen doen en juist datgene waarmee ik mijn accu een beetje kan opladen (lezen, schrijven, foto’s maken) veeg ik zelf als eerste van tafel.

Geen tijd, geen tijd, hoezeer het mij ook spijt.

Konijn

Ik lijk verdacht veel op dat witte stresskonijn uit Alice in Wonderland. Mijn lief blijft rustig en ziet het aan, zegt regelmatig ‘rustig aan’, of ‘geen paniek’ of ‘doe nou eens even relaxed’, en door die spiegel zij me voorhoudt, ga ik helemaal in de turbo versnelling. Relativeringsvermogen verdwijnt als sneeuw voor de zon, waardoor alles nog belangrijker en zorgelijker wordt, en mijn basale houding van ‘wat er morgen zich voordoet, zien we dan wel weer’ verandert in leeuwen en beren op alle wegen zien.
Een weekendje Mechelen (daarover in een andere blog meer) brengt dan zoveel ontspanning dat het inzicht dat alle signalen richting rood gaan ook snel volgt. Want ik was er al eens, in die bodemloze put waarin het heel ongezellig is en ik ook. En waar het laddertje om snel naar boven te klimmen, stiekem is weggehaald, waardoor het lange weg naar boven is. Die put ligt altijd, verdekt onder blaadjes en takjes op de loer, maar gelukkig leer ik steeds beter en eerder de gigantische alarmbellen en -lichten die rondom die put staan te horen en te zien.

Back on track

Daarom ga ik het weer over een nieuwe boeg gooien (been there, done that many times before, maar goed). Bewust tijd en ruimte reserveren voor die zaken waar ik blij van wordt en niet alleen maar anderen ‘pleasen’. Overigens is het fijn om bij Sophie in de mentale kreukels te zien dat ik echt niet de enige ben die worstelt met het in balans zijn en blijven. En om mezelf nog wat beter in het energie-gevende gareel te houden, meet ik mij de volgende mantra’s aan:

1. Ik moet he-le-maal niks
2. Goed genoeg is ook goed
3. Andere moeders/collega’s/vrienden/mensen* doen ook maar wat (*doorhalen wat niet van toepassing is)
4. Morgen is een dag van oplossingen

Aan de slag dus. Rustig blijven en niet alles tegelijk willen. En een ongezellige off-day mag ik ook best hebben.
Dus mocht je me voorbij zien komen, met een geconcentreerde blik en murmelend, dan ben ik mezelf aan het mantra-en: geef me maar een bemoedigend klopje op de schouder, ik kom er wel. Ik ben er nog niet, maar ik kom er wel.

Iemand nog een andere goedwerkende mantra in de aanbieding?

 

4 reacties

  1. Oh lieverd, zo herkenbaar! Doorhalen wat niet van toepassing is? De hele wereld doet maar wat en natuurlijk met de beste bedoelingen enzo, maar toch!
    Mantra’s? Ik ben ok, jij bent ok (een golden oldie en naar wens aan te passen in Ik ben ok Jij bent gek etc, ontelbaar veel mogelijkheden!) Niemand is een klier voor zijn plezier (opvallend vaak goed toepasbaar op allerlei manieren!) Alles komt goed! (altijd, je weet alleen nooit wanneer) en: dit jaar wordt jouw/ons jaar! (ook die blijft altijd en eeuwig van toepassing. En de belangrijkste: you never walk alone! 🙂

  2. Dank je wel lieverd, ik weet ook dat wij allemaal binnen ons vriendinnenclubje worstelen met de balans. En dat geeft inderdaad ook steun en kracht. Ik voel me ook niet alleen, want ik heb m’n lief en jullie en me zussies. Maar het is een worsteling die ik zelf moet doen, dat dan weer wel. Al doende leer ik en kom ik steeds verder.
    Fijne mantra’s, die “niemand is een klier voor z’n plezier” kan ik goed gebruiken in relatie tot veel zaken buiten de privésfeer. Die hou ik erin, net als de rest trouwens. Dank je wel, lieverd. X

  3. Mooi en eerlijk en herkenbaar geschreven Patricia. Zelf vergelijk ik het gevoel wel met een dweil. Iedere keer jezelf uitwringen. Maar…..je leert ervan, relativeert je gevoel en je komt er sterker uit. Lieve groetjes Dea.

    1. Dank je Dea, zo is het inderdaad. Als een dweil en dan uitwringen maar. En inderdaad, je leert er elke keer weer van! Lieve groet, Patricia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.