5 tips van zoonlief om mindful te eten

mindful eten
Eten in ploegendienst

Samen gezellig aan tafel de warme maaltijd eten, met de verhalen van die dag, liedjes zingen en grapjes maken. Dat was wat ik van thuis had meegekregen. Tegenwoordig heet dat mindful eten, vroeger noemden wij dat gewoon gezellig.  We krijgen dat nu in ons gezinnetje toch meestal wel redelijk voor elkaar. Een tijdje terug werd dat idyllische Libelle-plaatje echter ruw verstoord door de onmogelijke tijden waarop onze dochter zwemles had. Praktische tijd, hoor, van 17.45 u tot 18.30 u. Want gedoucht, afgedroogd en aangekleed terug aan de eettafel, is het op z’n vroegst 19 uur. Gelukkig heeft onze mini-Marleen Veldhuis inmiddels haar B-diploma, maar we hebben toch een aantal weken in ploegendiensten moeten eten. Eén mama mee naar de zwemles, de andere zorgde ervoor dat de kleine man al wat eerder kon eten.

Dit keer was het mijn beurt om ons mannetje van een lekker hapje te voorzien. “Mama, eten?” Ja hoor, vent, eet maar lekker.
Hij begint lekker te smikkelen en ik krijg verhip een mini-cursus mindful eten voorgeschoteld, in 5 stappen.

  1. Aandacht

    Alle aandacht gaat naar zijn bord. Hij kijkt alleen nog maar naar zijn eten, laat zich door niks of niemand afleiden. Geen kletspraat, ik vertel nog iets over z’n zwemmende zusje. Hij reageert niet, kijkt alleen naar z’n bord, bestudeert uitgebreid wat er allemaal op z’n bord ligt.

  2. Alle zintuigen worden ingezet

    Kijken. Goed kijken, kleuren spotten. Alles wat groen of oranje is wordt eruit gevist (want groente en groente is een no-go).
    Ruiken. “Mmm, mama lekker?”
    Voelen. Pastawokkeltjes, die kun je fijn knijpen. Prtsj. Prtsj. Dat voelt geinig.
    Proeven. Nauwgezet grijpt hij een wokkeltje (fusili) en stopt het in z’n mond. Hij kijkt me aan, kauwt. En grijnst.

  3. Kleine hapjes

    Een stukje pasta. Blokje vlees. Vakkundig wordt alles wat maar op een stukje groente lijkt uit het bord gevist en op het mijne gelegd. Heel kalm en rustig. Vervolgens wordt het volgende hapje genomen. Kleine hapjes, maar gestaag wordt het bord leeg gelepeld en gevist.

  4. Uitgebreid kauwen

    Wat in dat kleine mondje verdwijnt, wordt zorgvuldig opgeknabbeld. Kauw, kauw. Ene wang uit, andere in. En als het dan echt goed fijngemalen is: slik, weg. Volgende.

  5. Pauzeren tijdens het eten

    Meneer schuift gedecideerd zijn bord van zich af, en kijkt me met een brede glimlach aan. “Teintje? Ja?” Hoofdje schuin.
    Of ik dus even Op een klein stationnetje wil zingen voor ‘m. Ik schuif z’n bord terug, met de mededeling: “eerst verder eten”. “Neehéhé!”, is het antwoord, “treintjuhh!!”. Vooruit dan maar. Als het liedje uit is, wil ik zijn bord afruimen.
    “Neehee!!”, hij trekt het bord weer naar zich toe, en gaat weer verder met eten. Met smaak. En schuift het bord, wanneer het leeg is, naar mij toe. “Klaar. Omruimen?”

    Nu hou ik ook van eten en gezellig, maar de manier waarop deze kleine man de maaltijd geniet (met nadruk op dat laatste woord), daar kan ik nog een puntje aan zuigen.

2 reacties

    1. Dank je wel. Eten vond ik altijd al een feestje, maar kijkend naar hem is het dubbel feest. En dan heb ik nog niet eens over onze dochter, die in tegenstelling tot de meeste van haar vriendinnetjes, behoorlijk goed groente eten, olijven naar binnen werkt en best veel lust.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.