geluk stuiterbal

 

De warmte speelt ons allemaal parten, denk ik. Ook de kinderen weten even geen raad met zichzelf. Het is te warm om lekker buiten te spelen. Loomheid valt als een klamme doek over iedereen hier in huis.

De kleine man kan z’n draai niet vinden. Hij verveelt zich, en weet niet wat te doen. Hij doet telkens opnieuw voorstellen die even niet kunnen. Speelgoed van zolder halen (waar de temperatuur rond het kookpunt ligt), fietsen op z’n fietsje dat bij de fietsenmaker is, slijm maken (aaaaaaaarghhh). Grote pruillip omdat hij z’n zin niet krijgt.
Ik doe op mijn beurt tegenvoorstellen:
Wil je lekker in het zwembadje? Met de Playmobil? Met de Duplo?
Hij doet z’n armen over elkaar en schudt gedecideerd z’n blonde hoofdje.
Zullen we samen met je nieuwe Baufix iets bouwen?
Nee.
Wil je buiten steppen?
Nee.

Mijn geduld verdampt als een gesmolten ijsje op het asfalt. Ik doe een ultiem voorstel en geef hem de keuze.
Luister, je kan met je treinset gaan spelen, met je Duplo of met de autootjes, en anders moet je zelf je geluk maar zoeken hoor!
Met grote blije ogen kijkt hij me aan.
Ja, mama, geluk zoeken. Wil ik. Mag dat? Geluk zoeken? Asjeblief?

Tja.
Natuurlijk mag dat, knul. Kom, wij gaan geluk zoeken. Heb jij een idee waar het kan zijn?
Hij sluipt nauwlettend rondkijkend door de kamer. Fluistert zachtjes: Geluk, waar ben je?
Zoekt achter de stoel, onder een kussen.
Ik wijs naar de vensterbank. Daar ligt het balletje dat licht geeft als het stuitert.
Jaaaaa, istie!!
Gelukzalig rent hij er op af, en leert mij maar weer eens dat geluk echt in kleine dingen zit.