Het was natuurlijk niet te missen, de afgelopen weken, want elke zender heeft er wel aandacht aan besteed. Het overlijden van Diana op 31 augustus 1997. En dat is alweer twintig jaar geleden.
Ik dacht terug aan het moment dat ik het hoorde. Op zich had ik niet specifiek veel met Diana, maar het bericht van haar verongelukken maakte toch behoorlijk indruk. Gisteren heb ik een documentaire gezien over die dagen na haar dood, en was vooral opnieuw ontroerd door haar twee zonen, die daar zo sterk en zo intens verdrietig achter de kist aanliepen.

Dit nummer van George Michael (ook al niet meer onder ons helaas) associeer ik altijd met de dood van Diana, omdat het in die tijd ook veel gedraaid werd. Maar in tegenstelling tot wat ik dacht, namelijk dat het voor haar geschreven was, heeft George Michael geschreven voor zijn geliefde Anselmo Feleppa, die een paar jaar eerder aan AIDS is overleden.
Hoe dan ook, het blijft een prachtig nummer van een even zo mooie cd (‘Older’). Je kunt het nummer luisteren op mijn Donderdags Deuntje playlist op Spotify.

Voor the people’s princess.

slaap kind overgave

 

Samen liggen we in de tentcabine van de vouwwagen. Jij ligt op je buik je allerfavorietste filmpjes te kijken. Het ritueel voor het slapen gaan. Pyjamaatje aan, tandjes poetsen, filmpje kijken, boekje lezen. Slapen maar.
Maar vandaag was een vermoeiende dag voor een klein mannetje. Je was al moe van alles: kamperen, doorkomende kies, speeltuin en strand. Voorbereid op dat je in de auto al naar dromenland zou vertrekken, hadden we je je pyjama al aangedaan.
Jij trekt je echter, in al je driejarige eigenzinnigheid, niet veel van onze verwachtingen aan.

En dus liggen we nu samen een filmpje te kijken. Filmpje is afgelopen, en zonder morren ga je liggen, nestel je je op je zij met je knuffels bij de hand. Druk sabbelend op je speen.
Ik blijf naast je liggen en kijk naar je. Ik kijk naar hoe je strijdt met de slaap. Je ogen draaien weg en de luikjes vallen toe. Maar hop, een halve seconde later zijn je ogen weer open, want je wilt er niet aan toegeven. Zoveel te zien en te beleven.
Niks wil je missen want daar is het toch voor. Een heel universum om te ontdekken.
Met je vingertjes frummel je aan je knuffeldoekje. De slaap trekt aan je oogleden en even geef je toe. Het heerlijke niets zien met je ogen dicht. De warme geur van slaap zit al in je dekbed.
Het is van korte duur. Je spert je blauwe kijkers weer wijd open, want er valt buiten nog naar paardjes en tractors te kijken, in het zand te spelen, op je te grote laarsjes door de modderplassen te banjeren.

Ik zie je slaapstrijd. Je bent voorbij doodop en toch weiger je los te laten. Je kunt je nog niet overgeven aan het zachte leeg van de slaap. Uiteindelijk wint de slaap. Nog een paar keer gaan je oogjes open, maar je blik is al in dromenland.

Slaap lekker, lief, stoer onderzoekend mannetje. Slaap maar goed en diep.
Wel morgen gezond weer op.

Speelgoedboek-ergernis

De voortekenen kunnen elk moment in de winkel liggen. De pepernoten kondigen de komst aan van wat ieder kinderhartje sneller doet kloppen: de speelgoedboeken die op de mat vallen!
En met de bons op de mat start ongetwijfeld ook mijn ergernis. Want al die boeken staan bol van de stereotype gender-typeringen. Jongens houden van auto’s, robot en ander stoer speelgoed. De meisjes spelen het liefst met roze, op het huishouden gelijkende dingen. Poppen zijn voor meisjes, autootjes voor jongens.

Boekenheldinnen

Maar zo werkt het in het echte leven niet. Gelukkig maar. Hoewel onze dochter een grote voorliefde heeft voor de kleur roze, speelt ze ook graag met Lego City. Qua vormgeving en styling toch duidelijk op de jongens ge├źnt. Ze vraagt mij om bevestiging: “Ik mag daar als meisje toch ook gewoon mee spelen, toch? Want je mag spelen waar je mee wilt spelen. Toch mama?”
Wanneer je er op gaat letten, valt het steeds meer op. Zenders die vooral filmpjes van robots e.d. uitzenden, gebruiken slogans als ‘meer voor jongens’. Er zijn in boeken, films en tv-series ook maar al te vaak stereotiepe rolmodellen voor jongens en meisjes. Er zijn zeker boeken waarin een meisje de heldin is, op een gelijkwaardige manier (dus niet “stoer, ondanks dat ze een meisje is”), maar het gros van de boeken kent toch een mannelijke held. En dat terwijl het ook voor meiden belangrijk is om te zien dat vrouwen iets kunnen bereiken. Natuurlijk zijn er wel heldinnen, maar wanneer je erop let is het meisje in het verhaal toch vaak de side-kick van de jongen. Pipi is een beroemde uitzondering, en gelukkig zijn er meer. Maar je moet er actief naar op zoek. Het begint al met prentenboeken. Ook daar is vaak de hond, gorilla, dinosaurus, brandweerwagen of kleurpotlood mannelijk. Zo kan bij meisjes de veronderstelling erin sluipen dat mannen de norm zijn en vrouwen de uitzondering. Lees dit interessante artikel eens. Toch komt meer en meer het besef dat het ook voor meisjes belangrijk is om een zich te kunnen vereenzelvigen met de hoofdpersoon van het boek. Ik vind de boeken van Rebel Girls dan ook geweldig. In deze boeken staan verhaaltjes voor het slapen gaan over meer dan 100 bijzondere vrouwen.

Oranje heldinnen

Was ik daarom zondagmiddag zo ontroerd bij de EK finale van de Oranjeleeuwinnen? Ik zag, samen met de Liefste Vrouw, mijn meissie en m’n binkie 23 meisjesdromen uitkomen.
“Wat wil je later worden?” vroegen ze Van der Donk toen ze acht was. “Profvoetballer” antwoordde ze vastberaden. Er werd gelachen en gegrinnikt. Meisjes worden toch geen profvoetballer! Het bewijs is nu geleverd. Meisjes kunnen wel degelijk profvoetballer worden.

Meisjesdroom

De afgelopen weken is er al onnoemelijk veel van gevonden, over geschreven en over gediscussieerd. Over het vrouwenvoetbal. Daar gaat het mij nu even niet om. Voor mijn dochter is het nu heel gewoon dat je ook profvoetballer kan worden, en dat is te gek. Daarom raakte het mij zo, denk ik. Deze meiden zijn voor hun eigen droom blijven strijden, misschien zelfs lang tegen beter weten in. En dan maak je je droom waar met een EK titel en bouwt heel Nederland een feestje, voor de voetbalvrouwen. Dat vind ik mooi. Want voor veel meiden is dit weer een bewijs dat je ook als meisje kunt worden wat je wilt. De weg kan lang, hobbelig en hard werken zijn. Maar het kan! Je kunt profvoetballer worden, of profwielrenner. Astronaut, vrachtwagenchauffeur of kapper. In theorie kun je zelfs minister-president worden.

Eigen richting

Iedereen moet zich kunnen ontwikkelen in de richting die bij haar of hem past. Als een jongen met meisjesspeelgoed wil spelen, moet dat evengoed kunnen als een meisje die met autootjes speelt. Al merk ik bij ons grut dat er al een natuurlijke voorliefde voor het een of ander is, die goed gevoed wordt door de stereotypen in de speelgoedindustrie. Daar doen we weinig aan. Maar zolang we ons er maar bewust van zijn, kunnen we ook proberen hier en daar een beetje bij te sturen.
Maar mijn dochter van bijna 8 zag hoe de Oranje Leeuwinnen kampioen werden, en het leek of haar dromen zelf ook vleugels kregen. En dat is belangrijk. En hartveroverend.