Gisteren nam ik afscheid van een collega, die veel te plots, veel te jong overleden is.
Zoveel plannen, dromen, dingen niet gedaan. Het was een indrukwekkend samenzijn. We waren met veel, dat was mooi. Maar het verdriet bij zijn dierbaren was onmetelijk groot; het hing bijna tastbaar in de ruimte.
Twee studenten en een collega reden met me mee terug naar huis, en ieder was met zijn en haar gedachten alleen in onze auto. Er valt zoveel te denken na zo’n uitvaart. Over de mensen die blijven in de leegte die hij laat, over hemzelf, over hoe het was en wie er waren, over het onbegrijpelijke, over zijn leven en zijn passie voor muziek, over ons leven en waar dat heen zal en moet. Over zijn zus, die zo fier en sterk daar stond, terwijl ze samen slechts een paar weken geleden afscheid namen van hun moeder. Over hoe zwaar het voor haar moet zijn.
En tussen de gedachten door, zweefden de tonen van dit nummer. Als een elfje dat ons met haar toverstokje aanraakte om ons te bevrijden, van wat dan ook.

https://open.spotify.com/track/0VmCp7fWO3BRNyi7T4jzXM

This one’s for you, D. x

Midden jaren tachtig

School is uit, en na de dag even doorgekletst te hebben met vriendinnen, pak ik m’n spullen en loop naar huis. Straat oversteken, stukje rechts en dan weer meteen weer links de straat in. Ik loop de oprit en vervolgens het kleine padje op en dan de hoek om naar de achterdeur. Ik werp een blik door het keukenraam, en weet genoeg. Even terug, het schuurtje in, de huissleutel pakken in de oven van het speelgoedkeukentje. Ik open de voordeur en vind in de keuken ligt een kladblokblaadje met daarop maar een paar woordjes.
“Even om boodschappen. Zo terug. xxx mama”
Geschreven in het mij zo bekende, kleine sierlijke handschrift dat ik tot ik een jaar of tien was, echt niet kon ontcijferen.
Ik ben een jaar of veertien, maar voel me stoer en bijna volwassen. Alleen thuis. Ik doe mijn jas uit en zet alvast de koffie aan.

Mei 2017

Het is vakantie. Onze kleine prinses ligt nog lekker te slapen en de kleine man is al naar de kinderopvang gebracht. Ik wil haar niet wakker maken, maar de hond moet wel echt een plasje doen. Met z’n zieke pootje kan hij niet ver lopen, maar hij moet ontzettend nodig, ik zie het aan hem. Ik had al met de kleine prinses afgesproken dat ze lekker mocht uitslapen, maar dat het kon zijn dat ik even er niet was, wanneer ze beneden kwam. Ze is al zeven, en kan al prima eventjes alleen zijn. Ze kent de afspraken: nergens aankomen, geen domme dingen en voor niemand de deur opendoen.
Ik pak een papiertje, een stift en krabbel snel een kattebelletje:

 

kattebelletje mama

 

En dan val ik even stil.
Voor het eerst schrijf ik een briefje aan m’n dochter, en onderteken ik met mama.
Ik heb tot nu toe nog nooit iets ondertekend met mama. Ik vind het een bijzonder moment, ik voel me ook in elke zenuwcel mama. Tegelijkertijd stel ik me ook voor hoe het voor haar zal zijn om beneden te komen en dit briefje te vinden. Ze wordt al zo groot en voelt zich ook heel groot en stoer. Even alleen thuis mogen blijven verhoogt de feestvreugde nog meer natuurlijk. Wat zou ik graag stiekem om een hoekje kijken.

Tien minuutjes later kom ik terug. Briefje ligt er nog, prinses ligt te ronken. Jammer.
Maar ik gloei nog een steeds een beetje na van het met ‘mama’ ondertekenen.

Laat ik maar meteen met de bekentenis in huis vallen, ik heb een zwak voor het songfestival èn voor veel songfestivalliedjes. Die liefde wordt in huis gedeeld en ook onze kleine meid heeft al een hele reeks favoriete songfestivalliedjes op haar Spotify lijstje staan. Ze liet ons O’g3ne nog eens horen omdat ze dat een mooi liedje vindt. En zo kwamen wij uit bij een oude inzending van Nederland: Heddy Lester met De Mallemolen van het leven. Onze songfestivalprinses kende die uiteraard nog niet (De troubadour al wel), dus werd Heddy opgezocht op het internet. Zo handig. YouTube is een walhalla wat dat betreft.

Gooi ik meteen mijn tweede bekentenis erin: halverwege het lied ga ik me toch een partijtje huilen! Beide kinderen en de Liefste Vrouw kijken me aan alsof ik ze nu toch echt niet meer op een rijtje heb. Zelf moet ik, wanneer ik een beetje uitgehikt ben, ook enorm lachen met mezelf. Huilen om De mallemolen? Ik moet toch niet gekker worden.

En toch. Zo gek ben ik niet, de tekst snijdt stiekem best hout (hier en daar) en de melodie is mooi en gevoelig.
Eerlijk is eerlijk: het leven is toch soms ook een mallemolen?
Laten we zoveel mogelijk ervan genieten.

Zwieren en zwaaien moeten we!

Ik heb deze week weer ervaren hoe abrupt die mallemolen tot stilstand kan komen, ook op jonge leeftijd.
Dus ik hou mijn paard stevig vast, en probeer van elk rondje zoveel mogelijk te maken.

 

Wanneer ik een beetje teruglees op mijn eigen blog (soms moet je dat gewoon eens doen), dan merk ik dat muziek vaak toch best een grote rol speelt. In mijn leven sowieso. En daarom heb ik een nieuw itempje bedacht:

Donderdags Deuntje

Elke week voeg ik een nummer toe aan mijn Donderdags Deuntje afspeellijst op Spotify. En hier natuurlijk. Gewoon om jullie te laten horen wat ik zoal luister. En misschien heb je zelf ook wel suggesties voor het ideale Donderdags Deuntje.
Ik trap in ieder geval af met een nieuw nummer van de band Texas. Een lekker, groovy deuntje met een positieve boodschap. Let’s work it out!

Luister het via mijn Spotify playlist of kijk/ luister hieronder.