ik roer in de soep
smeer een boterham
roer luidruchtig in mijn koffie en hoor
je bent er bij

ik knip met mijn vingers de kruimels eraf
ruim bord af naar het aanrecht
zonder kruisen van messen en voel
je bent er bij

ik snuif buiten vers gemaaid groen
houd mijn kraag met een hand dicht
de vogels jagen de wolken weg en ik weet
je bent er bij

de avond ligt op mijn schouders
met het smeren van pasta op de borstel
kijk ik mezelf diep in de ogen aan
jij bent nu mij

 

Dit gedicht is geschreven ter gelegenheid van de tweede Troostdag die zondag 5 februari 2017 plaats vond in ’t Westlicht in Goes, georganiseerd door Monique Dommanschet Uitvaartbezieling.

Koude Oorlog

In mijn tienerjaren was de dreiging van “de bom” zeer voelbaar aanwezig. Niet in de laatste plaats omdat Doe Maar er een liedje over schreef. Maar de jaren tachtig waren in z’n geheel doordrenkt met de mogelijkheid dat de wereld zou kunnen eindigen door een escalatie van de Koude Oorlog. Het was voelbaar, tastbaar. Je las er over, het was in het nieuws en veel liedjes gingen over die dreiging. Uiteenlopende liedjes van Russians (Sting) tot Over de muur (Klein Orkest).
Jong als ik was, zag ik ook de toekomst wel met vertrouwen tegemoet. Ik ben een ‘half vol’ mens, het positieve zie ik meestal wel. Toch weet ik nog hoe het idee van een mogelijk einde van de wereld me af en toe beklemde, fascineerde, bang maakte en een beetje buikpijn gaf.

Buikpijn

Terug naar het nu. Mijn zoontje is lekker met z’n blokken aan het spelen, en ons meisje ligt verdiept in een boek getiteld ‘Reis door de tijd’ op de bank. Het wereldnieuws sijpelt via het journaal onze beschermde huiskamer binnen. En ik voel weer de buikpijn die ik van de Koude Oorlog kreeg. Er is nu zoveel aan de hand in de wereld, wat me beangstigd, vooral voor de toekomst van onze kinderen.

Ik krijg er met al mijn denkvermogen geen grip op, en erger nog, ik heb er geen enkele controle over. Ik kan alleen maar als toeschouwer zien hoe een kleuter van 70 met narcistische trekken, op geen enkele wijze gehinderd door enig moreel besef, aan het roer van één van de machtigste landen ter wereld staat. Protesteren? Ja zeker, dat moet. Me uitspreken? Doe ik ook. Ik draag mijn steentje bij waar kan. Maar de zorgen gaan niet weg, de buikpijn evenmin.

Muziek als medicijn

Nu weet ik ook wel dat de wereld niet acuut zal vergaan, en we zijn een taai soort wezens, dus uiteindelijk komt het vast wel weer goed. Maar mijn moederinstinct laat van zich spreken, ik maak me gewoon zorgen. Zoals ik al eerder schreef, vormt muziek een belangrijke rol in mijn leven, dus waarom niet een paar liedjes op een rijtje gezet om lekker over het einde der tijden te griezelen. Of gewoon lekker te feesten (like it’s 1999).

Dit zijn mijn lekkerste liedjes over het einde van de wereld (en je kunt ze allemaal op Spotify luisteren via deze link):

  1. Dansen op de vulkaan – De Dijk
    Beste uit-je-dak-dansplaat van Nederlandse bodem. Plus, het is De Dijk. Duh.
  2. 99 Luftballons – Nena
    Misschien iets te vaak gehoord, maar de hoop die er uit spreekt, blijft pijn. Doe mij een rode ballon!
  3. 11.59 – Blondie
    Het is vijf voor twaalf. Dansen dus!
  4. De Bom – Doe Maar
    Fatalistisch nummer (laat maar vallen, het komt er toch wel van), maar het is Doe Maar. En een klassieker.
  5. Dancing with tears in my eyes – Ultravox
    Eigenlijk te fout voor woorden dit nummer. Maar het laatste couplet doet me toch altijd wat: als het dan toch gaat gebeuren, wil je toch in de armen van je geliefde liggen, niet?

Wat is jouw ultieme “end-of-the-world” song?