pop met bloemen maastricht

 

Toen ik vanmorgen terugliep naar huis na een rondje met ons hondje, kwam ik bovenstaand tafereel tegen. Ik ben naar huis gegaan om m’n camera te halen, want hier moest een foto van. De afgelopen tijd heb ik al vaker op verschillende plekken bosjes bloemen gezien, die er echt bewust neergelegd zijn. Ik postte al eerder een foto van bloemen op een elektriciteitskastje.

Mysterieuze bloemenlegger

Ook bij het betonblok waar ik deze foto heb gemaakt, liggen regelmatig bosjes bloemen. Meestal al wat verdort en verwelkt. Alleen was er nog niet eerder een pop bijgelegd. Het is een fascinerende aanblik, met de rijp nog op de bloemen en het gezicht van de pop, maar ik krijg er ook een beetje kriebels van. Waarom heeft iemand dit zo hier, op deze plek neergelegd? En waarom legt deze persoon zo vaak, op verschillende plekken in de buurt, bosjes bloemen neer? Is het wel dezelfde persoon? Of zijn het er meer? In ieder geval heeft hij/zij mijn hart gestolen, door telkens zo zorgzaam een bosje ergens te leggen.

Zoektocht

Nu ben ik van nature al nieuwsgierig aangelegd, maar zo wordt het alleen maar verder aangewakkerd. Het is een plek waar ik toch vaker langs kom, maar ik zie nooit iemand. Behalve dan sporadisch de groep hangmannen die bij dit betonblokken zich een beetje vrolijkheid en moed indrinken voor ze weer verder gaan met hun leven van die dag. Maar nu het kouder wordt, zie ik hen ook niet meer zo vaak. Wie is dan toch de mysterieuze bloemenlegger? Als ik het te weten kom, lees je het hier.

En als jij iets weet, laat je het mij dan weten?

doolhof doodgewone dingen

Afgelopen weken heb ik geamuseerd gekeken naar het programma Marlijn: de dolende dertiger van Marlijn Weerdenburg. In deze serie zoekt zij (gelukkig met de nodige humor) naar antwoorden op de levensvragen van de dertigers van nu. Kijk het eens terug op Uitzending gemist van de NPO, het is echt vermakelijk.

Dolende dertiger

In een aantal afleveringen is Marlijn op zoek gegaan vanuit haar eigen persoonlijke perspectief naar wat de dertiger van nu bezig houdt. Hoe vind ik de ware? Hoe maak ik de juiste keuzes in m’n carrière? Moet ik settelen of eerst nog op wereldreis? Wie ben ik eigenlijk en wat is de zin van het leven? In de laatste aflevering die ik gezien heb ging het met name daarover. Hoe vind ik balans in mezelf (dat zou ik ook wel willen weten) en kan yoga daarbij helpen (vast, als ik er de tijd voor had).
Ik kijk met groeiende verbazing naar de worsteling die menige dertiger tegenwoordig blijkbaar doormaakt. Er wordt een hoop getwijfeld, gezocht, afgereisd, ge-yoga’at (schrijf je dat zo?) en gemediteerd. Allemaal met de vraag of wat de zin van het leven is.

Verdwaalde (of verdwaasde) veertiger

Mijn dertigers dilemma (als ik dat al had) ligt inmiddels alweer zo’n 10 jaar geleden. Ik ben alweer een middenveertiger. Grutjes, wat klinkt dat ineens oud. Al kijkend naar Marlijn vraag ik me hardop af of ik in mijn dertigers tijd ook zo heb lopen dolen. Ik kan het me eigenlijk niet zo goed herinneren. Als ik dan al gedoold heb, zal het niet een flinke existentiële crisis hebben opgeleverd. Ik was hooguit een licht getroebleerde twintiger, maar terugblikkend valt dat ook wel mee. Ik herken wel het meegaan in de flankerende activiteiten die bij het dolen horen: verlichting zoeken bij yoga, de Happinez lezen (nadat ik m’n abonnement op de Flow had opgezegd), proberen Mindfulness bezig te zijn. Eckhart Tolle lezen. Maar jaren terug las ik ook al de Celestijnse belofte (ken je die nog?). Ik heb wel lekker gesettled, al in m’n dertigers tijd met huisje, boompje  en beestje(s). En later kinderspul erbij. Carrière? Mwah. Dat dolen begint volgens mij nu pas.

Modderende moeder

Om mij heen zie ik het genoeg, en ik ben er zelf ook één van. Een moeder die de bordjes omhoog probeert te houden: kinderen goed gewassen, gestreken en opgevoed door het leven gidsen, met de nodige ruimte voor plezier, spel, beetje sport, lekker verdwalen en loslaten. Aandacht voor mijn lief en mezelf, het leven om me heen, familie en vrienden, de wereld en het werk. Ik vind het al knap van mezelf dat ik werk als laatste in het rijtje noem. Ik modder-moeder maar wat aan, en over de gehele linie gaat dat best aardig, geloof ik. Op een enkele offday na. Ongetwijfeld hebben mijn kinderen later issues waarmee zij gaan dolen, en vast en zeker blijkt in therapie dat ik, dat wij, het iets anders hadden moeten doen. Ik betaal de psycholoog wel.

Verrijkte veertiger

Lieve Marlijn, ik heb goed en slecht nieuws voor je. Het slechte nieuws is dat het dolen na je dertigste niet ophoudt, misschien wordt het zelfs wel erger wanneer je je besluiten (over settelen, kinderen en carrière) hebt uitgevoerd. Het goede nieuws? Je leven wordt er alleen maar rijker en voller door!
Ondanks mijn geworstel, gemodder, gemopper, zoeken, twijfelen en onzekerheden ben ik meer aan het leven dan ooit. Mijn zin van het leven is nu zin in het leven hebben. Ik geniet, struikel, stoot m’n neus, huil van het lachen en lach van het huilen. Laat mij maar lekker verder dolen en doorgroeien naar de verwarde vijftiger, de zoekende zestiger, de zwevende zeventiger, twijfelende tachtiger. En als ik het haal, word ik een nou-weet-ik-het negentiger.

woorden uit de mond

Even over de woordjes van onze peuter. Onze kleine man begint nu in een verwonderenswaardig tempo te praten. En ik sta erbij, kijk ernaar en ben diep onder de indruk van de menselijke geest en hoe taalontwikking gaat. En hoe grappig het is, en hoe er absoluut een woordenboek annex vertaling bij moet voor anderen. Want ja, alleen wij verstaan op dit moment wat hij bedoelt, zoals iedere ouder alleen de codetaal van zijn eigen peuter kan ontcijferen. De taal van andere koters is ook voor ons hetzelfde als Fins. Niet te verstaan of te begrijpen dus.
Dit zijn de 7 woordjes die ons mannetje nu veel gebruikt, en waarbij wij nog steeds smelten (al is bij nummertje 7 de lol er nu wel af).

1 Eppele
Wordt in twee betekenissen gebruikt: om iets te hebben, zelf vast te willen houden, maar vooral om aan te geven dat er assistentie nodig is. Help.

2 Oochenteere
Nog een keertje (tot in den treure).

3 Opblaaze
Nee, geen terroristje in de dop. Gewoon een fascinatie voor blazen, in alle vormen. Blazen op onze koffie / soep / eten om het af te laten koelen. Bellen blazen. Kaarsjes uitblazen. Zakjes open blazen. Ballonnen etc.

4 Klaavoo
Met z’n hoofdje scheef, kijkt hij je vragend aan wanneer hij achter op de fiets zit. Ja hoor, bink, ik ben er klaar voor om lekker met jou te gaan fietsen.

5 Boeleesse
Het liefst over een tractor (met plaatjes), maar Dikkie Dik, Woezel en Pip en beestenboekjes doen het ook goed.

6 Koekie
Alles wat lekker is.

7 Neeheej
Hij is twee. En dus zegt ie… Hij kijkt je recht aan, buigt een beetje naar je toe, en zegt luid en duidelijk (in twee, soms drie lettergrepen) neeheej!

 

Dit is de dag erna
Mijn gisterdag van 45 plus een
Jouw verjaardag
En toch niet
Zo had ik het niet bedacht
En niemand

Na 27 jaar elkaar weer treffen
Een vriendschap afstoffen die toen veel betekende
Toen
Toen we tieners waren
en ontdekten wat we wel en niet
maar vooral wel en overal
Toen diepe vriendschap was
We tieners waren
en verdronken in de muziek
van U2 tot Dots
van avontuur naar avontuur

Na 27 jaar elkaar weer zien
zodat van weetjenog en toen en toen
een horen en weten komt
van niet vergeten
al die jaren
om af te ronden en door

Maar in maart bevroor de tijd
Op vierenveertig
tweehonderdvierentwintig dagen terug
Dat maakt mijn leeftijd voor altijd
Wat jij ook had moeten zijn

florence foster jenkins

de echte Florence Foster Jenkins

Jaren geleden is het al, dat ik voor het eerst hoorde van dit fenomeen. Een vriend van me liet me iets horen. Een dame die de Koningin van de Nacht zong, uit Die Zauberflöte. Ik was verbijsterd, een fysieke reactie maakte zich van me meester. Mijn nekharen stonden rechtop, ik kromp ineen en m’n linkeroog begon te knipperen. Het was te vergelijken met een reactie op nagels op een schoolbord. Mijn eerste kennismaking met Florence Foster Jenkins. Luister maar eens: https://youtu.be/-quQHNriV-Q

En nu is er de film, met Meryl Streep en Hugh Grant. Daar moest ik heen natuurlijk, dus toen het grut uit logeren was, zijn de Liefste Vrouw en ik lekker naar de film gegaan. Konden we meteen het nieuwe onderkomen van filmhuis Lumière bewonderen. Wat een film (en wat een filmhuis)!
Vijf redenen on naar deze film te gaan: Florence Foster Jenkins. Ik tel af.

5. Verkapte thriller
Doordat je weet hoe Florence klinkt, zit je vanaf het begin van de film op het puntje van je stoel in afwachting tot het moment dat ze gaat zingen. En daarna komt de spanning van de geheimhouding: lukt het haar man St.Clair Bayfield om haar te behoeden voor de waarheid van het niet kunnen zingen?

4. De lach (en dus ook de traan)
De film is ook gewoon heel grappig. Florence zelf heeft humor, en de wijze waarop de reactie in beeld gebracht wordt wanneer iemand haar voor het eerst hoort zingen, is heel goed. Ook de zijlijnen in het verhaal zijn goed voor grinnik. De setting van de soirées (met aardappelsalade), de bijrollen. En juist doordat het zo grappig is, komt de tragiek harder binnen.

3. De acteurs
Meryl Streep maakt van Florence Foster Jenkins een lieve, ontroerende zonderlinge vrouw, met een enorme passie voor muziek. Streep zingt zelf (heel knap) en weet haar personage grappig neer te zetten, maar zonder dat het ergens een karikatuur wordt. Je gaat echt van die vrouw houden, en stiekem ook een beetje van haar zangkunst.
En dan Hugh Grant. Ben nooit echt fan van hem geweest, maar wat is hij ongelofelijk goed. Ook hij maakt van St. Clair Bayfield, de echtgenoot van Jenkins, een geloofwaardig en zeer gelaagd personage. Knap hoe hij je meeneemt in zijn oprechte liefde voor haar en alle acties die daar uit voortvloeien.

2. Het verhaal
Eigenlijk draait het verhaal om de pogingen van Bayfield om te voorkomen dat zijn vrouw Florence de waarheid ontdekt (ze kan echt, echt, echt niet zingen). Hij gaat daar heel ver in, uit liefde voor haar. Dat is mooi, levert ontzettende grappige (bijna slapstick) scènes op. Maar het is ook heel tragisch. Want is dat nog echte liefde, wanneer je iemand zo beschermt tegen zichzelf dat je haar uiteindelijk niet tegen zichzelf kan beschermen. (Je moet de film zien, dan begrijp je dit).
Dat maakt deze film zo sterk. Het laat de verschillende kanten van een ogenschijnlijk eenvoudig verhaal zien: vrouw kan niet zingen, maar doet het toch. Maar de film gaat over zoveel meer. Over wat je uit liefde doet voor iemand, en wat dat voor gevolgen heeft. En dat alle pogingen die Bayfield om de boel te verhullen, misschien moreel niet oké zijn, maar dat het echte leven niet zo eenvoudig is. Maar bovenal pleit het verhaal voor het volgende:

1. Pleidooi voor passie
Florence volgde haar passie tot op het allerlaatst. Ze heeft haar droom nagejaagd en uitgevoerd. Dat is toch het mooiste wat je als mens kunt bereiken?

“People may say I can’t sing, but no one can ever say I didn’t sing”

PS de film is geregisseerd door Stephen Frears, en met Philomena, Mrs. Henderson presents en The Queen toonde hij al wat voor prachtige films hij kan maken.

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vonden, laat je het me weten?

kapot windlicht op graf

Dwalen
Omdat het vanmorgen zulk mooi licht is, en de herfst volop de bomen kleurt, trek ik erop uit met mijn fotocamera. Zonder doel dwaal ik wat rond in mijn buurtje, en bij toeval kom ik langs het kerkhof bij ons achter. Kerkhoven fascineren me altijd. Wanneer ik op vakantie langs een kerkhof kom, wil ik ook altijd even een kijkje nemen. Je kunt veel leren over een gemeenschap door hun graven te bekijken. En er hangt altijd een bijzondere, serene rust. Mijn moeder mocht ook altijd graag een wandelingetje maken over het kerkhof in Goes. “Dat is altijd zo lekker rustig daar”, zei ze en m’n zussen en ik giechelden er maar een beetje om. Gekke mama, een beetje over een kerkhof wandelen. En nu doe ik het zelf.

Kerkhof
Via de smalle paadjes wandel ik langs de graven. Graven die heel sober en strak zijn, maar ook meer uitbundiger graven met veel kleine snuisterijen. Mooie, verse bloemen hier, daar een sneu, verwelkt en onbestemd bosje iets. Ik lees de namen, bekijk de foto’s, reken de leeftijd uit van degenen die er zijn begraven. Ik zie een groot, rood marmeren ornament. Of nee, het lijkt bijna een mausoleum, met pilaren en alles. De grafsteen laat een tekening zien van een woonwagen die een weg vanuit de bergen heeft afgelegd. Verderop kom ik diezelfde tekening nog een paar keer tegen. Nette en goed verzorgd, allemaal. Er zijn ook verwaarloosde graven; die stemmen me toch een beetje treurig. Niemand die zich nog om de toestand van het graf bekommert. Een kapot windlicht. Een overwoekerde steen. Hier en daar zelfs een gebroken grafsteen. Gelukkig zijn heel veel graven wel in een goede staat.

Allerheiligen
Ik ben zelf niet echt opgevoed met de rituelen en gebruiken rondom grafonderhoud. Maar de toewijding waarmee sommige graven zijn onderhouden, ontroert me. Een simpel rekensommetje op basis
van de datum op de steen leert me dat het graf voor me met veel liefde al tientallen jaren verzorgd wordt.
Met en met komen er meer mensen op het kerkhof, met bloemen en planten. Allerheiligen vandaag, en morgen Allerzielen. Dat verklaart ook het bloemenstalletje bij de ingang.
Een man tuft met z’n snorfiets over het grote middenpad het kerkhof op, plant op de schoot, vrouw achterop. Een bijzonder beeld, zo’n snorfiets op het kerkhof. Ik kijk nog wat rond en bekijk de mensen die er zijn. De oudere man met het grijze jack, kijkt een beetje vertwijfeld om zich heen, alsof hij niet meer precies weet waar het te bezoeken graf is. De kleine vrouw met de fiets aan de hand die meerdere graven aan doet, plantjes verzorgt, wat harkt en plukt en hardop tegen de steen praat. Een andere vrouw fietst resoluut naar een graf, stapt af, plukt iets uit de heide die bij het graf staat, gaat rechtstaan, hoofd gebogen. Ze typt een berichtje op haar telefoon en fiets weer weg. Ook ik loop naar m’n fiets, denkend aan mijn moeder die zo graag over het kerkhof wandelde. En ik begrijp haar heel goed. Een kerkhof is een bijzondere, troostrijke blauwdruk van een gemeenschap. En het laat je ook nog eens laat voelen dat je leeft.

Morgenavond is het lichtjesavond. Ga ik gewoon nog een keer.